سال تحصیلی دهم که تموم شد یا شور شوقی که پارسال داشتم افتادم ، خوشحال بودم از اینکه وارد مقطع جدیدی شدم و دارم میرم دبیرستان.
اما خب هیچوقت اونجوری که فکر میکنی پیش نمیره ، سال اول دبیرستان ، پایه دهم سخت بود ، وارد جو جدی تری شده بودی ، تا اومدی یه ذره یه خودت بیای و بفهمی چند چندی یه دفعه وسط سال تحصیلی جنگ شد ، دیگه از اونجا به بعدش رو یادم نمیاد فقط سرکلاسا حاضری میزدم تا تموم شه ، همین باعث عذاب وجدان الانم شده ،
امسال میخوام برم پایه یازدهم اما فکر من هنوز پایه دهمه ، اینکه نتونستم اونجوری که باید بخونم و بفهمم و لذت ببرم ، فقط خوندم تا تموم شه و تابستون هم اصلا سمتش نرفتم ، خب مشکل چیه؟ مشکل استرسی که الان وجودم رو گرفته ، استرس کنکور و امتحانای نهایی سال یازدهم ودوازدهم ، من هیچی راجب مسیر کنکور نمیدونم ، نمیدونم باید چیکار کنم و همین گیجم کرده همین بهم استرس میده و نمیذاره نفس بکشم . من هنوز حتی دقیق نمی دونم که مسیر کنکور قرار چطوری باشه و باید از کجا شروع کنم.
جدی جدی زندگی داره جدی میشه.
دیگه مسیر زندگی داره کمکم مشخص میشه، اما من کجای این مسیرم؟
چهجوری راهم رو پیدا کنم؟
چهجوری این غول دو سر رو رد کنم و بره؟
بعضی وقتها با خودم میگم: کاش همین امسال کنکور داشتم و تموم میشد و میرفت...
خدای من، به زندگی و آینده که فکر میکنم، سرم میترکه. 🥲
