ما همهمون بارها و بارها درباره روتین شنیدیم. توی پستها، کتابها، پادکستها و جملههای قشنگی که مدام توی شبکههای اجتماعی دستبهدست میشن! اما این نوشته نه برای تکرار اون حرفهاست، نه برای هیچ توصیهای. فقط یک روایت سادهست؛ یک تجربه...
من ۲۳ شهریور ۱۴۰۲ تصمیم گرفتم هر روز کتاب بخونم، حتی شده یک صفحه. نه برنامهریزی خاصی داشتم، نه انگیزهای از جنس "تغییر زندگی". فقط یه فکر ساده بود و حتی به نتیجهش هم فکر نکردم، فقط انجامش دادم.
اینم بگم که من از اون بچههایی نبودم که از نوجوانی اهل کتاب خوندن باشن. اتفاقاً برعکس همیشه کتاب خوندن برام کار سختی بود ولی خب دوست داشتم آدم کتابخونی باشم!
حالا تقریباً دو سال گذشته از اون تصمیم و حتی در طول این مدت خیلی روزها نخوندم. خیلی وقتها روتینم بهم ریخت. حتی ماههایی بودن که کلاً ولش کردم. ولی هر بار برگشتم؛ دوباره و دوباره.
و تا امروز، بعد از همین تیکه تیکه جلو رفتنها، ۹۲ تا کتاب خوندم! چاپی، صوتی، الکترونیکی... همهچی.
و نه، موضوع تعدادش نیست، موضوع "اتفاق افتادنشه!"
موضوع "ادامه پیدا کردنشه!"
تأثیرش؟ توی هر لحظه کوچیکی از زندگیم حس میکنم. توی فکر کردنم، نوشتنم، حرف زدنم، حتی در سکوتهام...
حتی توی انتخاب واژههام...
برام مثل روز روشنه که یه چیزی تغییر کرده درونم و هر روز هم بیشتر تغییر میکنه!
تغییر آروم، ولی موندگار. یه فرمول جادویی نبود و نیست اما یه شروع کوچیک بود که موند کنارم. تصمیم گرفتم که بنویسم تا ثبت بشه این تجربه که اگر تو هم الآن این جایی و داری اینو میخونی، بدونی میتونی از همین لحظه شروع کنی. حرفم از جنس "برو انجامش بده" و "تو میتونی" نیست! فقط در حد گفتم که بدونی من این کارو کردم.
و تو هم اگه خواستی، میتونی.