فریدون مشیری میگفت
دست مرا بگیر که باغ نگاه تو
چندان شکوفه ریخت که هوش از سرم ربود...
دستهای شکوفه ها را نگاه کن که چطور شاخه را در آغوش کشیده
و از این وصال برگ های سبز رنگ جوانه زده...
زیر سقف آسمان آبی رنگ، با نوازش باد های بهاری ،روی زمین خاکی
بهار همین است وصال است بعد از فراق طولانی
بیداری است پس از خواب زمستانی
سرسبزی و شادابی است در پس خشکی و ویرانی
بهار همین است فصلی که دل را زنده میکندو حیات را تراوت می بخشد
و گاه آدمی در هوای شادابی ،ویران است
در فصل وصال در هجران به سر میبرد
به هنگام شادی ،غم اورا در آغوش میکشد
دست هایش را اندوه می فشارد و به او اطمینان میدهد که هرگز اورا رها نخواهد کرد...
و من می دانم که زندگی همین است ...