روی صندلی چوبی که هیچ کس در مقابل آن ننشسته بود،نشسته بودم.
بغض، گلویم را عاشقانه ،تنگ در برگرفته بود،اما من اجازه نمایان شدنش را نمی دادم.
نگاهی به اطرافم کردم مردم غرق در هیاهوی زندگی بودند اما شب کماکان آرامش خود را حفظ کرده بود و من را در غربت و سکوت خود جای داده بود.
نگاهی به آسمان کردم که چگونه ستاره ها دل تاریکش را روشن کرده بودند،سعی کردم چشمم را از ستاره ها بدزدم و به زمین بدوزم اما بازهم سنگ فرش خیابان را دیدم که چشمک زنان نقش ستاره ها رو به رخ من میکشیدند .
در بی نهایت خیابان، تاریکی محض، کوچه ها رو در بر گرفته بود، احساس میکردم باید به آن افق نامعلوم و تاریک بروم و در آن غوطهور شوم.
اما اینجا در میان شلوغی های مردم این شهر بین آنها نشسته بودم و به رنگارنگی شهرشان و خودشان نگاه میکردم که هرکدام چقدر رنگارنگ هستند و فریب دهنده هستند اما من در بی رنگی تمام ،عاشق رنگارنگی آنها شده بودم...
و چقدر غریبانه بود احساسم که میان جمع بودم و در میان جمع نبودم،جسمم میان آنها بود و روحم در میان آنها نبود.
حرف هایم را به آنها زده بودم اما در سر غرق در اندیشه و جنگ های فراوانم و آن هنگام که به خود می آمدم ،میدیدم که لب از لب باز نکرده بودم و فقط در آنها نگریسته بودم و گریسته بودم....
نگاهی به کوچهی ناپیدا کردم و ناخداگاه زبان گشودم و گفتم
بسیار سخن بود ،نگفتیم و گذشتیم....😔
و در پایان که رفتم همگان در دفتر خاطرات شان نوشتند
آدم ضعیفی نبود،اما دیگر حوصله سختی هارا نداشت،میل عجیبی به گریز پیدا کرد،به ندیدن ،ندانستن ،رفتن برای همیشه......