ویرگول
ورودثبت نام
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

کرونا زیر پوست شهر

سالها پیش وقتی پدرم از سال وبایی در گفته هایش به عنوان یک ماده تاریخ نام میبرد،به نظرم این قبیل خاطره ها مربوط به گذشته های دور بود که در دنیای امروز جایی نداشت، یا کتاب طاعون را که می خواندم،آن چهره ی تاریک و عبوس و ملتهب شهر برایم چقدر غریبه بود.ولی حالا وقتی دلتنگیهایم پیشانیش را به شیشه ی پنجره می چسباند و حسرت می خورد، حس عمیق و نزدیکی با آن خاطره های دور برقرار می کنم.

صدای آژیر آمبولانسها و بلندگوهایی که هشدار می دهند، دلم را آشوب می کند. مثل یک خواب پریشان می ماند، هراس در آغوش گرفتن عزیزانت. انگار همه ی آن چیزهایی که پیش از این ما را غرق در لذت همراهی می کرد،اکنون به کابوس نیستی بدل شده است.

زمانی شعر اخوان ثالث را که می خواندم،که از نفس میگفت که راه چشمها را ابری میکند، خیال می کردم چه حس شاعرانه ای از بیگانگی تن با روح آدمها منتقل میکند، وحالا که نفسهایمان از زیر ماسک سد نگاهمان می شود از پشت شیشه ی عینکها و نقاب های طلقی، دیگر آن حس شاعرانه را ندارم، یا وقتی سهراب میگفت : "چشمها را باید شست، جور دیگر باید دید" خیال میکردم همیشه جور دیگر حتما جور بهتری است و حالا به نظرم جور دیگر جور دردناکتری است!

یادم می آید آن روزها که بیماری آمده بود، یا داشت می آمد، گاه جدی، گاه شوخی وگاه ناباورانه، از نبود ماسک والکل حرف می زدیم واینکه چطور مشود همیشه ماسک داشت، بی آن که درک عمیقی از شدت و حدت خطر داشته باشیم، و بعد کم کم باورمان شد که دیگر نمی توانیم لبخندهایمان را به هم هدیه کنیم و گرمی دست هایمان دیگر نمی تواند حس همراهی را به عزیزی منتقل کند، بی آن که جانش را نشانه بگیرد.

و اما در این روزهای دیگرگونه، حکایت خیابان ها حکایت دیگری است. این خیابان های تاریک و خلوت چقدر حرف برای گفتن دارند. این ساعت گرگ ومیش در روزهای بلند فصل بهار، در سال هایی که بیماری کابوس جاری در خیابان ها نبود، پر بود از شور و حال عابران و دست فروش ها، آدمهایی که گاه برای خرید وگاه فقط برای تماشا و قدم زدن با رفیقی به خیابان آمده بودند. خیابان پر بود از صدای دستفروش ها و گاه نوای ساز نوازنده ای دوره گرد که از دورها به گوش می رسید.خوراکی فروشیهای دم غروب پر می شد از جوانان و خانواده هایی که دنبال بهانه ای بودند برای با هم بودن و خاطره ساختن، تا شبی را به خاطره ای شیرین بدل کنند.پارکها پر از آدمهایی بود که دلشان میخواست از هوای بهاری مست شوند.واین جشن زندگی در هر فصل رنگی دیگر داشت. تابستان گرم،زمستان سرد،و پاییز رنگارنگ هر کدام ساز زندگی را با کوک خود می نواختند.

ولی حالا...

همه ی فصل ها از آن طرف پنجره برای آدمها دست تکان می دهند.خیابان ها در خلوت نبود آدم ها و تاریکی چراغ ها چه تنهایند.پیاده روها چه دلگیرند، مغازه ها بسته، پارک ها تعطیل ...

این روزها حکایت چشمها هم حکایتی است که به تنهایی همه ی مسئولیت چهره های پوشیده شده با ماسک را به دوش میکشند. چشمانی که اضطراب سلامتی دارند،چشمانی که دلتنگند وچشمانی که اشکبارند از به تاراج رفتن جان عزیزانش، عزیزانی که حتی نمی تواند برای پرپرشدنشان به سوگ بنشیند.

این روزها حکایت دلها هم هست، دلهایی که برای هم می تپند و به یاری یکدیگر می شتابند و ورای همه ی این هم دلی ها، دل دریایی کادر درمان است که در دل توفان سکان این کشتی اسیر در توفان را در دستان توانمندشان گرفته اند و جانفشانیها میکنند.

این روزها دلگیر است و دلخراش ولی در زیر پوست این همه تلخی زندگی جریان دارد ،اگرچه حالا انسان ها حق شنا کردن در امواجش را ندارند تنها باید نظاره کنند تا در امان بمانند،آنان که بی پروا دل به جریان زندگی می دهند جانشان پرپر میشود واین قصه ی درد است، اشتیاق وسرزندگی آفت جان ها شده است.بیماری مثل جریان الکتریکی بین انسان ها منتقل میشود، همه هادی جریانند.

همیشه از قرنطینه حس انفراد و کوچکی داشتم، این که در مکانی به وسعت دنیا هرکس در محدوده ی خودش قرنطینه شود حس غریبی است و شاید همین درد جمعی خود بتواند به آسودگی جمعی کمک کند اگر که انسانها حس همراهی را به فراموشی نسپارند.

دل این روزها تنگ است، پیش از این بسیار تجربه ی دلتنگی داشته ام، ولی دلتنگی این روزها حس بی تصویری است، انگار دلتنگی رنگ ندارد و زمان ندارد، از بس که بزرگ است.

این روزها دلگیر است ولی هنوز زندگی جریان دارد چون آبی که راهش را از میان سنگلاخ باز می کند وصدای این جریان آرام مثل زمزمه ی جویبار نوید روزهای بهتری را می دهد اگر که گوش بسپاریم...

شکوفه هوشمندی

بهار هزارو جهارصد


کرونادلتنگیزندگی
۴
۰
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید