آدمی چه ناتوان است در یافتن آن چه می خواهد، و چه ناتوان تر در نگاه داشتنش...از خواسته هایت جدایت می کنند، بی آنکه بدانی چرا؟نه جرأت چرا گفتن است و نه پاسخی که خود جرأت پرسشت بشود و...تو می مانی با یک آسمان پر باران گریه و یک جان بی قرار، که نه تحمل ماندن دارد و نه دیگر توان رفتن، اشکها در چشم خانه ات محصور، که نمیدانم چه راه بر آنها می بندد، و این دریای خروشان که ساحل را بر او تنگ بسته اند، گویی در آستانه ی خفه کردنت برمی آید و پلکها که سنگین شده از بار ناتوانیها تو را به دنیای خیال می خوانند تا بر هم بنهیشان و بروی تا بیابی آنچه از دست داده ای...
می دانی ویقین داری که یافته ای و دوباره می دانی که اشتیاق همراهی در تو هست، اما نمیدانی چگونه و از چه راهی؟ در نیمه راه رفتن وانهاده ای و در آستانه ی دوباره رفتن می جوییش ، عزیزش میداری چونان نوایی از عمق جان، و بزرگش میداری چونان یک رفیق شفیق، و توان نگهداریش را نداری. درد گلو را می فشارد و شوق بی تاب میکند تو را در مداومت...
آمده ای که ماندن را جاودانه کنی و اکنون در آستانه ی رفتن، درماندن رخ نمایانده است که هرگز تو را از آن گریز نیست. برای که هجی کنی این همه درد را و این همه بی قراری را؟ چگونه بیابی این نیاز بی نام و نشان را؟!...
اینان که اینچنین قدم بر تنهایی میزنند، می روند که بیابند؟ یافته اند؟ یا که دل از یافتن کنده اند؟ یا آنکه توان از کف داده اند؟ اینان که اینچنین نگاه از دوردست بریده اند وبه چند قدمی قناعت کرده اند، چه یافته اند در این قدمهای اندکی پیشتر که دیدگان بیقرار از دیدن آن غافلند؟! این آسودگی است که در جانشان لانه کرده است یا تنها نبود بی قراریست؟قرار جاودانه کجاست؟...
خدایا مرا توان مداومت بخش،جان به تنگ آمده ام را رحمی به دل آر تا ازین بند فریاد بگریزم، تا از این بی حضوری قدم به حضور جاودانه نهم، که اکنون نیستم،یا نه، توان حضورم نیست، نیست ترم کن، پنهانم کن، تا دمی بیاسایم. راستی اگر تو نبودی با که اینچنین زبان به آسودگی می گشودم؟ راستی اگر تو راهم سدی بود برای رابطه، با این جان بیقرار ، که مرا تاب مقاومت بود؟...
...واکنون درد که در گلویم فشرده شده بود آرام آرام به تمام جانم سرایت می کند وجزئی از آن میشود واین تعدیل درد در گستره ی جان، تاب آوری درد را ممکن میکند.
اکنون در سبز بی حصاری نشسته ام و نمیدانم چرا دلخوش به بی حصاز بودنش نیستم،مگر نه اینکه خود خواسته بودم؟گفته بودم ولی اینگونه بی حصاری با زنجیر خواست من نبود.(زمانی که پارکها را با زنجیر حصار کرده بودند)
...واکنون ای جان ز تن رفته ام به تن باز آی تا برخیزم و چون این کودکان که سر به هوا می دوند و همواره نیز به بازی یافته اند آنچه یافتنش آسان نیست، با هم سر به هوا باشیم... آی ای کودکان یک قدم دورتر، مرا هم به بازی بگیرید...
(گفته بودم جسم را که خسته کنی، جان آسوده می شود و من رفته بودم که تاوان ناتوانی جانم را از جسمم بستانم و جسم خسته از مکافات خویش دمی آرام گرفت در پناه آرامش سبز، و بعد نظاره کردم آدمیانی که به ظاهر آسوده می آمدند و به غوغای درونشان بی اعتنا بودند و کودکانی که در چند قدمی ام غوغا می کردند تا آسودگیشان را مداومت بخشند)
شکوفه هوشمندی
بیست و شش آذر ماه هزار و سیصد و شصت و نه
