... مادرم به سبکی یک ابر در امتداد غروب آ مد وپرسید:" هیچ کس نیامد؟هیچ کس نرفت؟ "و من گفتم :"نه!"...
من چگونه بگویم که روح همه ی آدمیان آ مدند و در میان این هروله روح من رفت. چگونه بگویم که صبوریم رفت، بگویم که بی قراریها آمدند تا جانم را به تنگ آورند، بگویم که غم ها آمدند، شادیم رفت.چگونه بگویم که خبرها آمدند، بی خبریم را بردند. بگویم او که آ مده بود رفت و من که رفته بودم آمدم! بگویم که آفتاب رفت ، دارد می رود، و غروب آمد، دارد میآید. چه بگویم از این همه رفتن ها و آ مدن ها که در غیاب او بود، بگویم من کجایم؟ رفته ام؟ آ مده ام؟ بوده ام؟ مانده ام؟ دارم می آیم؟ دارم می روم؟...
کاش امروز آفتاب مرا با خود می برد به گوشه ی تنهاییش، یا غروب که می آ ید مرا در پناه خویش می گرفت. کاش مرا به شب مهمان می کردند...
مهمانی را خوانده ام تا مأمن تنهاییم باشد، تا مرا از برزخ دل بستگی و وابستگی برهاند، تا بی قراریهایم را تاب آورم، اما او نیامد.
غروب آمد، کاش مهمانم بیاید، او نمی داند که غیراز او بسیار مهمانان دیگر در ذهن دارم وگرنه حتما می آمد.صدای اذان میآید، من باید بروم، یا نه، باید در انتظار بمانم.
کسی از پله ها بالا می آید، پدر است،که همیشه سرچشمه ی آرامش است،ولی امشب آشوبم راه به آرامش نمی برد، حتی با معاشرت پدر! صدای در آمد،کسی رفت ، شاید من هم باید می رفتم،چه می گویم، گفتم که باید بمانم، مهمان دارم...
آبی آسمان در مستطیل پنجره ام پررنگ تر شده، راستی چه رنگ مسحور کننده ای است...
می خواهم با کسی حزف بزنم، مهمانم نیامد، صبوریم که رفته است وگرنه اورا در پی اش روانه می کردم، چه دارم جز تنم که پایبند است تاروانه اش کنم، صبوریم نیست، جانم نمی دانم در کجا پرواز می کند،دیدگانم مایه از جسم دارند، از شب نمی گذرند...او خود باید بیاید.
سهراب چه زیبا گفته است:"باید امشب بروم، باید امشب چمدانی که به اندازه ی پیراهن تنهایی من جا دارد، بردارم وبه سمتی بروم"
آسمان دیگر آبی نیست، رنگ ها انگار به هم آمیخته اند وآسمان به سیاهی گراییده است... مهمانم نیامد...
...
آن شب مهمانم نیامد.صبح آمدند مرا ببرند، نرفتم، باید می ماندم و ماندم، باید میگفتم و گفتم. دروازه های جنون در چند قدمی ام بود، تظاهر به ندیدن می کردم، اما به میان دعوتم می کردند. در کناره های راه، چشمانم پناهی می جستند و...یافتم.دری گشوده شد.رفتم و ماندم و گفتم و دروازه های جنون چون همیشه نیم بسته شد و صدا زمزمه وار فرایم می خواند،چون همیشه...
...رفتم، ماندم،گفتم و آمدم، و اکنون که آمده ام،کمی آسوده ام، نه آسوده، در مرز جنون نیستم!...
راستی آدم ها چند رویه دارند؟هر بار که در مواجهه با دردها و در تنگنای وجود،دروازه ی جنون به رویم گشوده می شود ومن به طریقی به میان نمی روم،در چشم انداز ظاهری اش رویه ای را یافته ام، واکنون بسیاری از رویه ها را می شناسم و بسیاری را نیز شاید هنوز نمی شناسم. نمی دانم برای هر کدامشان چنین راهی را باید رفت؟دوستی نوشته بود از خودش به عنوان کتاب ناخواندنی، و شاید راست می گفت، البته نه فقط او، که همه ی آدم ها کتاب ناخواندنی اند، که اگر خواندنی بودند حضورشان معنی نداشت، نه فقط برای دیگران، که برای خودشان نیز، که همین شوق خواندن است که پای راهوار آدمی می شود در قدم زدن در صفحات وجود، وگرنه یکسره سکون آدم را چون گیاه جامد می کند یا اگر ساکن نباشی چون حیوان مکرر می شوی در خواندن آن چه می دانی وخواندنیست.
شکوفه هوشمندی
بیست وپنجم خرداد هزاروسیصد وشصت ونه