ویرگول
ورودثبت نام
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

مصرف گرایی

زمانی مصرف برای رفع نیاز بود، بعدها برای تامین رفاه و راحتی بیشتر معنا شد وحالا دیگر رفاه هم نیست، کاربرد بیمارگونه منابع طبیعی و انرژی برای تولید بیشتر و به حرکت درآوردن چرخهای اقتصاد و رفع اشتهای سیری ناپذیر دنیای سرمایه است. مثال کوچک آن استفاده از نیروی برق است. زمانی کاربرد برق، روشن کردن بخشی از شب برای استفاده بیشتر از ساعات تاریکی برای کار و تفریح بود و حالا این همه نور که شب را خیره کننده تر از روز روشن میکند برای چیست؟ و این همه وسایلی که با برق کار می کنند تا چه حد برای راحتی بیشتر لازمند؟ چه هزینه ای برای تولید این برق از جیب طبیعت می پردازیم؟ و چقدر از این هزینه را باز می گردانیم؟ نتیجه ی این نوع مصرف، کمبود برق تولیدی از منابع قدیمی و استفاده از منابع خطرناک تر مثل شکافت هسته ای است که زمین را بیشتر و بیشتر در مسیر نابودی قرار می دهد. اگرچه در چند سال اخیر استفاده از انرژیهای تجدید پذیر مورد توجه قرار گرفته است، ولی هنوز در ابتدای راه است. مثال دیگر تولید بی رویه پلاستیک برای ساخت وسایل مختلف و همچنین استفاده از آن در صنعت بسته بندی است که دنیا را با بحران پلاستیک مواجه کرده است چنانکه ریز پلاستیک ها به درون بدن موجودات زنده اقیانوس منجمد شمالی هم راه یافته است.

حالا وقت آن رسیده است که بپرسیم آیا مصرف گرایی بیماری مهلک قرن حاضر نیست؟ بیماری مزمنی که از سالها پیش شروع شده و عوارض آن اکنون بیشتر رخ می نمایاند. بیماری که منجر به رقابتهای گاه سالم و بیشتر ناسالم در بازار سرمایه شده است.مصرف گرایی در این حد چه رفاه و آسایش بیشتری برای انسان آورده است بجز اینکه او را تبدیل به ماشین تولید پول کرده است، برای آنکه تولیدات قبلی را دور بریزد و تولیدات جدید را بخرد و علاوه بر مصرف منابع، محیط زیست را مبدل به زباله دان وسایل مصرفی کرده است.

آیا آمار کامپیوتر ها، موبایل ها، ماشین، وسایل خانه، اسباب بازی ها، پوشاک، مواد غذایی و هزاران اقلام مصرفی دیگر که سالانه دور ریخته می شوند نشان دهنده ی اثرات کشنده ی این بیماری مهلک نیستند؟

تازه قضیه ی جنبه ی دیگری هم دارد و آن هزینه ای است که انسان ها از رفاه خود می پردازند. به عنوان مثال چه ضرورتی دارد که برای خرید ماشینی که مثلا سی درصد رفاه بیشتری میآورد، چهل درصد از رفاه و آسایش روزمره مان را فدا کنیم و بیشتر از آن به محیط زیستمان آسیب بزنیم. آیا همین رفاه کاذب انسان ها را تبدیل به موجودات عصبی نکرده است که همواره نگران کمبود وقت و پول هستند؟

در نهایت اگر نگاهی دقیق تر به این مقوله داشته باشیم، به واقع آیا با این همه مصرف وخرید، انسان ها قانع وراضی اند؟ یا مصرف به سان مخدری شده است که هرجه تزریق می شود وابستگی به آن بیشتر، عوارضش عمیق تر و تباهی اش برای دنیا و انسان نمایان تر است.

شکوفه هوشمندی

پاییز هزار و سیصد و نود وشش

۰
۰
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید