پاییز زنگ نقاشی مادر طبیعت است.سرخوشانه قلم به دست می گیرد ودست ودلبازانه رنگها را به کار میبندد.همه ی رنگها را راضی می کند،از هر رنگی طیف کاملی.همه ی نوه نتیجه های رنگهارا به بازی میگیرد.بعد نقاشیهارا با نم نم باران طراوت میبخشد وبه گوششان قصه ی عاشقی می خواند.بعد از آن با نوای باد به رقصشان در می آورد،زیبا وپر نشاط.حتی روی زمین هم که می افتند،خش خش نجوا میکنند،نجوای پیش از خواب،حرفهای در گوشی،خاطرات ناگفته...
واما قصه ی عاشقی،مگر نه اینکه پاییز بهاری دیگر است در فصل بیقراری آدمها؟چه فصلی بهتر از پاییز برای عاشق شدن؟انگار مادر طبیعت به عمد میخواهد اول آدمها را عاشق خودش کند!وبعد شور عاشقی را در سرشان شکوفا کند،همانگونه که میخواهد قبل از خزان برگها وگلها، زیباییشان را به اوج برساند،مثل بچه هایی که قبل از خواب شیطنتشان گل میکندو چه شیرین میشوند...
واین ملقمه ی خواب وبیداری،مست وهوشیاری تا رسیدن به بلور برف زمستانی امتداد می یابد...
شکوفه هوشمندی
هجده شهریور هزارو چهارصد
