ویرگول
ورودثبت نام
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

رویای زمان

(برای روزی که درساعت یک ربع به سه درعین بی حوصلگی،فقط برای گذر زمان خوابیدم وانگار زمان نمیگذشت)

آن زمان که خوابیدم زمان زاویه ی قائمه داشت ومن برای گریز از زاویه خوابیدم،خوابیدم تا بند زاویه را بگشایم.میخواستم شکست خطوط زاویه را به امتداد خط واحدی بدل کنم، وخوابیدم، ونمیدا نم چه شد که بیدار شدم و دیدم که زمان دوباره قائمه است، نه آن که در جهتی دیگر، همان زاویه ی اول، بی هیچ کم وکاست. پس چه شد؟چقدر خوابیده بودم؟از کی خوابیده بودم؟ یا اصلا خوابیدم؟ یا نه، خواب امتداد بیداریم بود...و این چنین بود که مرز زمان را گم کردم...

مدتی است که مرز زمان را گم کرده ام، ارتباط دقیقم با زمان وقتی است که جیغ بلند زمان هوش از سرم می پرا ند.(واین حکایت من از زنگ سا عت است)

مدتی است که نمی دانم این زمان که در آن به سر می برم بسیار کوتاه است یا زیاده بلند. گویی در کار جمع اضدادم که حاصلی نمی دهد. جبر را در کار مختار شدنم،اما مگر نه اینکه پیش از این مختار بودم، پس چرا سر به جبر نهادم؟و این همان جمع اضداد است که میگویم، که مرا در عین، هم جبر طلب می کند هم اختیار، که جبر را می خواهم که به اختیار بدل کنم واختیار را میخواهم که قربانی جبرش کنم، نه قربانی، که دست مایه برای اختیاری دیگر، واین چنین است که هم جبر می آزاردم هم اختیار...

...و دیگر این که مرا حضور تاب تحمل نیست، که حضور را اگر که در قالب بودن جای دهی، سهل است، وگر حضور مترادف وجود داشتن معنی شود بس مشکل، که چگونه وجود داشتن خود کلافی است سردر گم،خاصه اگر که در میان جمع حضار هم نباشی، درکنارشان باشی.درمیان جمع که باشی هر نقص حضوری را بر خود می بخشی، گویی که تعددنقص، توجیه صحت میکند، وگر در کنار جمع باشی خیال میکنی هر یک از آن جمع که تو خود میدانی بسیار نقایص دارند،قاضی حضور تواند، نه آن که بیم از حکم داشته باشی، یا که نظارت،نه، اما در این میان تا که خود را آراسته تر جلوه کنی خود قاضی حضور خویش می شوی وقضاوتی شاید بسیار بی رحمانه تر از آن چه بایسته است میکنی، واین گونه تو هم مصر حضور اصیل خویش می شوی وهم نافی دقایق حضور، هم حاکمی هم محکوم، واین جاست که گاه محکوم پیرو حاکم نمی شود و چون این دو حضور یگانه دارند، چگونه یکی را سیاست کنی بی آن که دیگری آزرده شود، ودوباره اضداد رخ می نمایاند وچهره عریان می کند وتو را از حضور بیزار...

آن زمان است که نمی دانی چه طلب کنی، چنان که اگر تو را اختیار تام دهند تا چشم بر هم بنهی وآرزو کنی برتومحال است، که خود در خواسته ی خویش مانده ای وشاید در آن زمان تنها بتوانی آرزو کنی که این که هست، نباشد و اما چه باشد را نمی دانی،پس باید بروی، تو را به این گونه موهومات دل بستن نیز نجات نمی دهد وشاید بهتر که راه حل قضیه ای در موهومات هم نباشد!

...و دیگر جمع دل خواسته است که گویی این ها در آن بخشی از زمانند که بسیار کوتاه است،گویی در پلک بر هم زدنی به آ خر می رسد، و این آخر چقدر طولانی می شود تا آغازی دیگر.گویی جمع دل خواسته خیالی است که می آید ومی رود واین جاهم دلهره داری،که تا در جمعی تورا هیچ نشان از قضاوت خویش نیست،نه در کار آرامش خویشی نه در کار قضاوت خویش،یک پارچه اصیلی، وشاید همین اصالت نفی زمان می کند، یا شاید زمان مقیاسی است برای محاسبه ی انسان غیر اصیل، که آدمی تا زمانی که اصیل است در قید زمان نیست وآن زمان که از اصالت خویش فاصله می گیرد شمارش زمان آغاز می شود،تا اصالتی دیگر وسکونی دیگر،نه سکون در مقابل جریان زمان، که سکون به معنای بی زمانی،به سان فرشتگان شاید!

راستی آدمی چقدر فرصت اصیل بودن دارد؟گویی در مقیاس با عمر آدمی بسیار ناچیز. شاید که اگر آدمی هماره اصیل می ماند هبوط نمی کرد، یا نه، محکوم به هبوط نمی شد. پس آمده ای که در این ابعاد زمان ومکان که برتو مقرر شده است اصل خویش را بیابی،تو را رسالت بسیار سنگین است ودقیق. ملاک را برای تشخیص اصالت بر چه نهی؟بر نبود زمان ؟مثل آن زمان که خوابیدم یا آن زمان که در میان جمع دل خواسته ای؟نه، اینها به تنهایی نمی توانند ملاک باشند.پس چه؟ شاید ملاک را باید بر خلوص نهاد.آن زمان که خالصانه آن چه را در تو بود نمایاندی، بی واهمه از قضاوت دیگران، به اصل خویش رسیده ای، آن چنان مطمئن که تو را از قضاوت دیگران باکی نیست. به عبارتی وقتی منیت خویش زا نفی کنی تا وجود را در دیگری معنا بخشی، آن زمانکه به گستردگی او بپیوندی، تو را چه باک از قضاوت وقاضی که او خود قاضی مطلق است.آسوده میشوی،یک باره سر به جبرش می نهی بی هیچ طلب اختیار...

شکوفه هوشمندی

تابستان هزارو سیصدو هفتاد


۲
۰
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید