ویرگول
ورودثبت نام
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
خواندن ۵ دقیقه·۶ سال پیش

دوران عمر

دوران عمر آدمی به فصل های سال می­ ماند. کودکی بهار زندگی است، هر سختی وهر شرایط نامطلوبی مثل رعد و برق وباران بهاره است و دوباره آفتاب لذت بخش بهار وطراوت و تازگی طبیعت رخ می نمایاند، انگار زندگی به رنگ شکوفه­ های سفید وصورتی است.

دوران نوجوانی مثل نیمه­ ی اول تابستان است، با خنکای اوایل تابستان وگرمای ملتهب اواسط تابستان، و در مجموع گاهی ملس وگاهی نفس گیر با میوه­ های کال وگس.

جوانی به نیمه­ ی دوم تابستان می­ماند.از گرمای اواخر مرداد ماه به خنکای لذت­ بخش شهریور ختم میشود.گذر از التهاب وکلافگی گرما و رسیدن میوه های ذهن.

میانسالی به پاییز میماند، ملقمه­ ای از بادهای آخر تابستان وآمادگی برای شروع سرمای عمر، و بارانهایی که گاه نشاط به همراه می آورند و گاه اندوه، و در نهایت دانه­ های انار عمر، قرمز و آبدار می رسند و به بر می­ نشینند.بادهای پاییز عمر گاه چهره­ نوازند وگاه سرد و آزارنده، و در این میان برگهای باورهای بیهوده و برداشت­ های نادرست از زندگی زرد می­شوند و می­ ریزند.

از میانه سالی باید بسیار نوشت که چون پاییز ملقمه ای ار رنگ های زندگی است. تا قبل از میانه سالی آدم تصویر مبهمی از گذشته دارد، حتی گذشته ی نزدیک،و آینده را خیلی فراخ و دور می بیند، انگار که تا دنیا دنیاست همینطور ادامه دارد. در میانه سالی تصویر واضح و روشنی از گذشته در ذهن آدم ها نقش می بندد و آینده نزدیک تر می شود، همین فردا، همین امروز، همین ساعت، همین نفس و همین دم... قدر دانسته می شود مبادا که آخرین باشد، نه از سر ناامیدی که از سر واقع بینی و قدردانی از همه ی لحظات زندگی.

انگار که در میانه سالی آدم ها دوباره متولد می شوند و درد زادن را با تمام وجود حس میکنند، زادن خود از خود! و اضطراب و اشتیاق تحول زاده شدن را با هم تجربه می کنند. این زایش نوین افکار گویی در پی سال ها بارداری تجربه، آرامشی دوست داشتنی به انسان می دهد.

در واقع هر چه به میانه سالی نزدیک می شویم، انگار از فاصله ی دورتری تصویر زندگی را می بینیم و طبعا همه جوانب بهتر دیده می شود. به عبارتی همه چیز شفاف تر دیده می شود و یا شاید چشم های شسته شده در باران عمرند که بهتر می بینند. تا پیش از این دوران، سرعت عبور وقایع چنان زیاد بود که ما تنها لحظه ای شاهدشان بودیم و زمانی برای تامل نداشتیم و حالا انگار همه چیز کندتر میگذرد و گاه به صورت حیرت آوری واقعی تر! انگار که زندگی رودخانه ای بوده است با بستری آ رام در دوران کودکی و نوجوانی وبعد در دوران جوانی به آبشاری رسیده است و پس از تلاطم عبور از آبشار دوباره جاری شده است و اکنون ما در این جریان دوباره ایم نه در بستر آرام سالیانه اولین، و نه در در مسیر منتهی به آبشار، اکنون فرصت داریم که با سرعتی معقول همه چیز را آن طور که هست ببینیم و بسنجیم، شاید برای همین است که در این سال ها بیشتر پی می بریم که چه باید میکردیم و چه نباید، و البته چه بسا در انجام بسیاری از نباید ها چاره ای نداشتیم یعنی اینکه گاهی در سرعت زیاد عبور زمان تنها برای آنچه به چشم هایمان می آمده است تصمیم می گرفته ایم و اینجاست که "نباید" معنی نمی دهد چون ما یعضی چیز ها را اصلا نمی دیده ایم که برایشان تصمیم درست یا غلط بگیریم. در واقع در میانه سالی است که همه چیز شفاف تر حس می شود.

شنیده اید که گذر عمر آدم ها را پخته می کند؟ در میانه سالی است که حس می کنیم بخش هایی از وجود و تفکرمان انعطاف پذیر تر شده اند و این چه معنی می دهد جز پختگی! و گاه پختگی در کوره ی زمان راه به گداختگی می برد و اینجاست که باید گدازش پر ضربان روح را تاب آورد تا استوار ماند یا استوار دیده شد.

دیگر این که بسیار شنیده ایم که آدم ها در طول عمرشان گاهی سرشان به سنگ می خورد، در میانه سالی سردردهایی به سراغ آدم می آید که علت مشخصی ندارند، شاید که علت آن ها ضربه های گاه وبی گاهی باشد که سنگ های زندگی به آن زده اند وجدی گرفته نشده اند!

گاه باور نمی کنیم که سالهای بسیار بر ما گذشته باشد، باور نمی کنیم سال هایی که برخی دوره هایش به سختی یک سنگ بوده است به نرمی یک ابر گذشته باشد، باور نمی کنیم سال هایی که برخی بادهایش به سرعت یک طوفان بوده است به آرامی یک نسیم گذشته باشد، باور نمی کنیم...

در میانه سالی حس می کنیم که می توان از همه ی فصل های سال لذت برد، چنان که نه دربهار هوای شب های طولانی کرد ، نه از گرمای تابستان کلافه شد،نه از بادهای پاییزی بی حوصله شد و نه از سرمای زمستان لرزید.

در میانه سالی چیزی درونمان میجوشد، از جنس اشتیاق، از جنس اضطراب و از جنس تغییر، و چیزی فرو می ریزد از جنس تردید، از جنس ترس...و جیزی بنا می شود از جنس آ رامش و از جنس استواری.درمی یابیم که زمان هم چیزی مشابه سربالایی و سرازیری دارد و نمود آن هم سرعت گذر آن است.گاهی در گذر از سربالایی زمان بدجوری نفس صبر و حوصله مان به شماره می افتد. اگرچه به نظر می رسد که زمان مفهومی جدا از مکان نیست که زمان در مکان های مختلف معنای متفاوت می یابد. هم چنین زمان تابعی از حس آدمی است به عبارتی فهم زمان در مکان های متفاوت متغیر است.گاه با عقر به ها هم قدم میشویم، آن وقت چقدر باید قدم های کوچک برداریم.گاه مسیر زمانی که به کوتاهی یک قدم است در هم گامی با عقربه ها به بلندی یک عمر میماند،وهمین خستگی می آورد چونان جوانی که با پیری هم قدم میشود.

این تصور نابجایی است که انسانها به میانه سالی که می رسند خیال میکنند در سرازیری عمر افتاده اند، زیرا آن چه درسرازیری و به سرعت میگذرد "تا "میانه سالی است، از آن جاست که در کمرکش سربالایی زندگی نفسمان تنگ میشود.در این دوره است که دو گانگی میان جسم و روح رخ می نمایاند، یکی قدم به دشواری و ناتوانی میگذارد و دیگری به آرامش میرسد، نه آرامش ، مسیر آرامش که چندان هم هموار نیست.اما باید تاب آورد و ره سپرد،شاید بهتر آن باشد که به آن چه هست وشدنی است اندیشید نه آن چه باید ونشدنی است...

در آخر فصل سرد پیری است، با شب های طولانی، که اگر کاشانه­ ی گرمی برایش فراهم کرده باشی، کانون دلچسب خانه­ ات پذیرای همه­ ی نونهالان و جوانان و میانسالان است، برای آنکه گرمای شیرین تجربه ­ات را در رگهای آرمیده در خواب زمستانی ­ات تجربه کنند و مانند شاخه های نو در کنار ریشه­ های تنومندت در بهار سر برآرند، و تو اگرچه دیگر دربهار با آنان نخواهی بود، اما ریشه­ های فرو رفته در اعماق یادت همیشه حیات بخش آن­ها خواهد بود.

شکوفه هوشمندی

بهمن ماه هزاروسیصدوهشتادوشش

تجربه
۴
۲
شکوفه هوشمندی
شکوفه هوشمندی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید