همیشه از بعد از ظهر جمعه گریزان بوده ام،انگار در ذره ذره اشیا حلول می کند و به سکون میکشاندشان و تورا از هر کاری وامی دارد. چنان در وحشت بعد از ظهر جمعه ام که صبح جمعه را احساس نمی کنم و یکسره راه به سوی بعد از ظهر میبرم.نمی دانم این جادوی نام چیست که بر این روز نشسته است؟
اکنون نیز چون همیشه در چنبره ی بعد از ظهر جمعه ام و به یاد می آورم عصرهای همه ی جمعه های عمرم را که در هر کجا گذرانده ام، و همین سیر گونه گون از هر کاری دورم می کند.نمی دانم دلم هوای چه می کند در این بعد از ظهر رو کرده به غروب که حتی تصورات محال هم راضیم نمی کند که بگویم:چه خوب می شد اگر...
گاهی میان جمع هم احساس تنهایی میکنم،انگار بعد از ظهر جمعه آوار می شود روی سر حوصله ام، گویی خاطره ایست در ضمیر بی صبریم.
...اما انگار جمعه ها بسیار شده اند و همه هم بعداز ظهرند.شاید جمعه تا نیمه بر باد رفته است، بر باد بی زمانی!
این روزها حس می کنم ایراد فقط از بعد از ظهر جمعه نیست، غروب شنبه هم همین است، وشاید صبح یکشنبه!گویی تنها شده ام و تنهاییم معادل بعد از ظهر جمعه شده است. انگار ملال بعد از ظهر جمعه به روزهای دیگر هم نشت کرده است.به واقع اشکال از زمان و روزها نیست، این بیقراری ودلتنگی من است که به روزها سرایت کرده است و دل روزها را تنگ کرده است و غروبها را دلگیر...
اما ملال انگیز یا دلگیر،زمان می گذرد و در این سیر بی وقفه عبور ، مرا سکونی باید، تن آسایشی، خوابی شاید،تا توشه ی راه کنم در جستجوی آغازی دیگر.اما اینان جواز عبور من از اکنون نیست، پایبندی در اکنون بیقرارم میکند.نمی دانم جبر است که پایبند بمانم یا مختارم که از اکنون بگریزم. ای کاش مختار نبودم،مرا جبر باید تا رها شوم از اختیار انتخاب. چه میگویم، کلام در اختیار انتخابم صبوری از کف داده است، از مرز قانونمندی گریخته است.
کاش در هر آنجه مرا پایبند می کند درعین کمال بودم،فراتر از دیوار بایدها، تا اگر توان عبورم نبود، پنجره ای می شد به سوی دنیای دیگر که توان ساختنش را داشته باشم.
این دنیا گاهی با همه ی بایدها و نبایدهایش، با همه ی جبر و اختیارش، با همه ی عبور روزهایش، گاهی برایم به اندازه ی یک بعد از ظهر جمعه تنگ میشود.
شکوفه هوشمندی
دهم شهریور هزارو سیصدو شصت و نه
باز نویسی :پانزده بهمن هزارو سیصد و نودونه