خوشحالم که موفق شدم در فصل بهار همگام با طاقچه خودم رو مجبور کنم کتاب بخونم، انتخاب کتاب برای ماه آخر چالش هیجانانگیز بود، کتابی با عنوان بهار و من به پیشنهاد خود طاقچه این کتاب رو انتخاب کردم، کتابی که در صفحات ابتدایی بسیار جذاب شروع میشه و با ضرباهنگ تند و وهمآلودش اثری خواندنی مینماید. این فضایی معمایی و پرکشش شما را وادار میکنه به خواندن ادامه بدید، اما از میانههای داستان فضای قصه برای من گیجآلود، مبهم و بیشتر شبیه اوهام راوی شد. این فضا احتمالا برای افرادی که به داستانهای سورئال و ضدژانر علاقهمند هستند جالب و ترغیبکننده است اما برای من که دنبال داستانی با فضای روتین، روزمره و عاشقانه با چاشنی معما بودم(چیزی که در ابتدای داستان با اون مواجه هستیم به همراه یک ضرباهنگ تند پرکشش) خستهکننده شد اما به هرحال چون دوست داشتم ببینم راوی قراره به کجا برسه و این فضای عجیب قراره به کجا ختم بشه داستان را تا آخر ادامه دادم و البته که در پایان تاحدی به جواب سوالاتم هم رسیدم و خوشحال شدم که داستان را از نیمه رها نکردم.
اما داستان از چه قراره؟ همینطور که توی معرفی کتاب در شبکههای اجتماعی هم اومده زنی با دو فرزند کوچکش به همراه شوهرش که علیرغم همه تفاوتها از دوران دانشجویی با هم آشنا هستند و عاشق هم شدند به مکانی برهوتی و پربرف میرن تا مرد قصه که نویسنده است رمانش را بنویسه. در ادامه با صداهای عجیب، اتفاقات مرموز، همسایهای سوالبرانگیز قصه وارد مسیر جدیدی میشه و در ادامه هم شخصیتهای دیگهای وارد ماجرا میشن مثل دوست مردنویسنده، دخترعمهاش، و خواهر و برادر زن قصه و مسافرهایی بینراهی که تا آخر ماجرا نمیفهمیم گرهافکن بودند یا گرهبازکن؟! (خطر اسپویل خفیف!) و بعد متوجه میشیم شاید اصلا ماجرا نوشتن داستان توسط مرد نویسنده نبوده...
(پایان اسپویل!) من بعد از خوندن داستان همچنان گیجومنگ بودم و چندتا نقد و تحلیل و بررسی هم ازش خوندم تا بهتر متوجه بشم چی خوندم :) و نویسنده قرار بود از چی حرف بزنه و راستش علیرغم اینکه اکثر نظرات برای این کتاب مثبت بود مخصوصا که اثر اول نویسنده هم بوده و نامزد جایزه گلشیری هم شده اما من دوستش نداشتم و امتیازم به کتاب دو و نیم از پنج هست و طبق پیشنهادات اپ طاقچه که میشه بعد از مطالعه کتاب با سه گزینه توصیه میکنم، توصیه نمیکنم، مطمئن نیستم یک کتاب رو ارزیابی و به بقیه معرفی کرد درباره پیشنهاد این کتاب به بقیه مطمئن نیستم مخصوصا اگه داستانهای خارج از چهارچوب رو دوست ندارید.
و اینکه یکبار دیگه به من ثابت شد هرچی یک کتاب نامزد و برنده جایزههای داستاننویسی معتبر وطنی شده باشه در سلیقهی من نیست و بهتره حالاحالاها همون کتابهای ساده با روایت خطی رو بخونم تا نوبت برسه به قصههای پیچیدهتری مثل این کتاب و کتاب ماه قبل چالش(نگران نباش). :)))
از دیگر نکات جالب درباره این کتاب اینه که مریم حسینیان نویسنده این کتاب همسر مهدی یزدانی خرم هست که اونم نویسنده است و احتمالا خانم نویسنده با فضای زندگی با یک مرد نویسنده غیر آشنا نبوده.
اگه مایل به خوندن این کتاب به صورت الکتریکی هستید میتونید با این لینک از طاقچه مطالعهاش کنید: