
سلام دوست من
گاهی دلم میخواد منم بلد بودم متوقع بودن رو.
مثل بقیهی آدمها میاومدم و میگفتم:
تو، درست همون لحظهای که من بهت نیاز داشتم، نبودی. پس حالا هم دیگه نمیخوام باشی.
اما من اینجوری نیستم.
هیچوقت نتونستم اینطور باشم.
همیشه منم که همه ازم توقع دارن باشم؛
همیشه حواسم به همه هست،
همیشه باید بفهمم، درک کنم، صبر کنم و کنار آدمها بمونم؛
حتی وقتهایی که خودم بیشتر از هر چیزی به یکی احتیاج دارم که فقط کنارم بمونه.
اما حالا...
دیگه اونقدر خستهام که حتی نمیتونم وانمود کنم خوبم.
نمیتونم تظاهر کنم که هنوز توانِ بودن برای همه رو دارم.
گاهی فقط دلم میخواد از همهچیز فاصله بگیرم.
برم یه جایی که هیچکس منو نشناسه،
جایی که کسی ازم توقعی نداشته باشه،
نه برای بودن، نه برای فهمیدن، نه برای قوی موندن.
فقط برای یک مدت کوتاه،
بتونم خودم باشم؛
بدون اینکه مجبور باشم برای کسی 'همون آدمی باشم که همیشه هست'.
آدما نمیبینن که هر وقت خواستن، من بودم.
فقط کافیه یکبار نباشم؛
اون هم نه از روی بیتفاوتی،
بلکه چون خودم غرقِ ناامیدی و خستگی بودم.
همون یکبار کافیه تا بیان و بگن:
آره، تو فقط دوستِ روزهای خوب مایی.
یا تو فقط وانمود میکنی که دوست خوبی هستی، اما نیستی.
در صورتی که همون آدمها همیشه جوری با من رفتار کردن که من حتی نتونستم کوچکترین دردم رو پیششون بازگو کنم.
اونی که همیشه باید درک کنه، منم.
اما اونا هیچوقت حتی فکر نمیکنن شاید منم نیاز به درک شدن داشته باشم.
شاید منم گاهی نیاز دارم یکی، مثل خودم، کنارم باشه.
یکی که وقتی حالم خوب نیست، ازم نپرسه چرا مثل همیشه نیستم؛
فقط بمونه.
فقط بفهمه.
فقط برای یکبار هم که شده، من مجبور نباشم توضیح بدم که چرا خستهام.
شاید تقصیر منه که هیچوقت مثل اونا رفتار نکردم...؟!
شاید چون همیشه سعی کردم بفهمم، انتظار نداشتم کسی هم منو بفهمه.
شاید چون همیشه بدون اینکه بخوام، خودمو گذاشتم جای بقیه،
اونا هم یادشون رفت که منم گاهی یه آدمم؛
یه آدمی که خسته میشه، میشکنه، کم میاره و دلش میخواد یکی حواسش بهش باشه.
اما شاید هیچکس نفهمه که بعضی وقتها
نبودنِ من، به معنی دوست نداشتن نیست؛
فقط یعنی خودم هم برای چند لحظه به یک نفر احتیاج داشتم که منو تنها نذاره.
"بین خودمون بمونه"
نازی بابا