سلام دوست من
نمی‌دونم چی بنویسم؛ فقط می‌دونم دلم می‌خواد یه سری چیزا رو بگم و هیچ جایی برای گفتنشون پیدا نکردم، جز اینجا.
دوست داشتم اولین پستی که توی ویرگول می‌ذارم، درباره‌ی یه موضوع جذاب باشه؛ اما با اینکه روزای قشنگی رو پشت سر گذاشتم، هیچ‌وقت نتونستم درباره‌شون بنویسم. انگار باید می‌رسیدم به این لحظه؛ به جایی که با تمام وجودم دلم بخواد بنویسم.
یه وقتایی احساس می‌کنم من برای آدما فقط یه دلقکم، یه اسباب‌بازی، یه عروسک خیمه‌شب‌بازی... هر وقت کاری باهام دارن، میان سمتم.
منم نقشی رو که ازم می‌خوان توی زندگیشون بازی می‌کنم؛ سعی می‌کنم همون چیزی باشم که بهش نیاز دارن. وقتی حالشون بده، کنارشونم. وقتی تنهان، تنهاییشونو پر می‌کنم. وقتی برای انجام هر کاری به یه نفر احتیاج دارن، من اونجام.
اما وقتی نوبت به خودم می‌رسه، انگار وجود ندارم. تا وقتی کاری با من نداشته باشن، یادشون نمی‌افته که منم گاهی به یکی احتیاج دارم.
وقتایی که من نیاز به کمک دارم، کسی نیست کمکم کنه. وقتایی که تنهام، کسی نیست تنهاییمو پر کنه. وقتایی که حالم بده، کسی نیست حالمو خوب کنه.
از آدم‌ها گله‌ای ندارم؛ منتی هم سر کسی نمی‌ذارم. فقط گاهی دلم می‌خواد یه نفر توی زندگیم باشه که شبیه خودم باشه. یکی که همون‌قدر که من حواسم بهشه، حواسش به من هم باشه؛ بدون اینکه لازم باشه چیزی بگم.
فکر کنم این آرزوی خیلی از آدما باشه... اما بعضی وقتا، بیشتر شبیه یه آرزوی دست‌نیافتنیه.
شاید بعد از خوندن این متن فکر کنید آدم غرغروییم؛ اما گاهی آدم فقط نیاز داره حرفایی رو که هیچ‌جا نمی‌تونه بگه، یه جایی بنویسه. شاید نه برای اینکه کسی جوابش رو بده، فقط برای اینکه اون حرفا بالاخره از دلش بیرون اومده باشن.
"بین خودمون بمونه"
نازی بابا
