دل شیدا

افسار گریخته است اسبِ خیال من

میکشد مرا به هر سوی جهان ،خیال من

گم شده ام و مانده ام، در دنیای واهی

خسته شده ام ،مرا ببر با خود، زین دنیای واهی

اتش نگاهت، ذوب میکند قلب مرا

نفس های وجودت، میبرد خاکستر قلب مرا

فکر نبودنت، لرزه میندازد به جونم

بیا به جون من دردت به جونم

فلک افلاک گریست به حال من

تو چرا بی خبری ز حال من؟

قدم هایت را سرمه چشمانم میکشم

حال تورا به جانم میکشم

جَلد تو است کبوتر قلبم

تسلیم تواست روح و روانم

جهان کی به خود دیده؟

عاشقانی همچون ما سرگشته

دوست داشتنم از قصد نیست

عقل من در عاشقی بی مقصد نیست

گم شده است سر درون در عمق نگاهت

مرا غرق نکن دردریای خیالت