زمانی که دارم اینو مینویسم شاید دارم گریه میکنم یا حالم خوب نیست چون یه دعوا بزرگی اتفاق افتاد توی خونه
و مقصر من بودم ....
با تمام بی رحمی مامانم هرچی دلش خواست بهم گفت با اینکه من مقصر بودم ولی هرچی که خواست بهم گفت و هرکیو جلو دستش اومد باهام مقایسه کرد
حالم اصلا خوب نیست امروز یکم فقط یکم ذوق کردم تا اینکه یه ماجرا پیش اومد و وقتی اومدم خونه باز دعوا شد(خونه ربطی به ماجرا نداره.)
خستم از اینکه تا ساعت 6 بعد از ظهر مدرسه بودم و بعدش هم اینطوری شد از این خستم که همش باید زیر تیکه ها و رک گویی های مامانم خم بشم
تا به امروز چند روزی بود که فکر درگیر یه اتفاقی بود و همین الان هم درگیر یه چی دیگه نمیدونم شایذ اصلا حق من نیست ذوق کنم یا فکر کنم زندگی قراره خوب باشه...
هیچوقت نتونستم احساست واقعیم رو وقتی درباره دوستام صحبت میکنم جلوی خانواده حرف بزنم حالا چرا؟ چون مطمینن بعد مادر گرامی از اینکه روی دوستام حساسم و دوسشون دارم قراره بگه اره تو به دوستات ارزش میدی ولی به خانوادت نه....
کاش میتونستم از خونه بزنم بیرون و برم یه جایی زنگ بزنم به کسی که دوسش دارم و بگم حالم خوب نیست ...خونه ای بیام ؟و برم اونجا با خیال راحت که اون ادم مامانمو میپیچونه و نمیزاره مامانم بفهمه اینجام بخوابم و بتونم به هیچ چیزی فکر نکنم
از فکر کردن زیاد بی زارم خیلی خیلی ...
این روز ها زیادی فکر میکنم و همین باعث شده ادم جدیدی بشم حواسم پرته همش....حتی روی درس هم تمرکز قبلی رو ندارم
واقعا این بود پاییزی که دلم میخواست؟این بود؟چرا هیچوقت نمیتونم یه پاییز خوب رو سپری کنم....
چرا نمیتونم فقط یه ماه ازشون دور باشم و دعوا نبینم....
چرا کسی نتجاتم نمیده....
همین الان که دارم مینویسم اونا خیلی با تواضع دارن از اشتباهاتم میگن و من با کسی دیگه ای مقایسه میکنن.... و به خیال خودشون انقد روم فشار بزارن میتونن خودشون اروم بشم...
خست تر از همیشه ام کاش بتونم بخوابم و دیگه از خواب بیدار نشم
یاد یه اهنگ افتادم....
بودنت هنوز مثل بارونه مثل قدیما پاک و روونه
حتی الان از پشت این دیوار که ساختن دوست نداشته باشم
اتل و متل بهار بیرونه مرغابی تو باغ اش میخونه
باغ من سرده همه ی گلاش پژمرده دونه دونه
بارون بارونه بارون بارونه....
