
سندروم تک فرزندی (Only Child Syndrome) به این باور اشتباه اشاره دارد که تک فرزندها به دلیل اینکه از برقراری ارتباط با خواهر و برادر بی بهره اند، گرایش های ضداجتماعی داشته و در بزرگسالی نیز نمی توانند ارتباط سالمی برقرار کنند و تک بچه ها لوس، ناسازگار، رئیس مآب و تنها هستند و فقط به خود و نیازهایشان فکر می کنند اما این طور نیست. باتوجه به داده های جمع آوری شده در قرن بیستم، این دیدگاه ها بی معنی هستند و تک فرزندها هیچ عیب و نقصی ندارند و بچه های تک فرزند خیلی با بچه های دیگر متفاوت نیستند و آن ها افراد خودخواه، تنها، آسیب دیده و وابسته نیستند.
سندروم تک فرزندی باوری است که بسیاری از افراد درگیر آن هستند اما شاید خیلی هم حقیقت نداشته باشد. باید بفهمید که شخصیت تک فرزند چگونه شکل می گیرد و در ابتدا راه های جلوگیری از رفتار منفی را یاد بگیرید.
خانواده های تک فرزندی معمولاً مشکلات زیادی برای بزرگ کردن فرزند شان دارند. بسیاری از خانواده ها انتخاب می کنند که فقط یک فرزند داشته باشند. بسیاری از آن ها دیر ازدواج می کنند و مشکلات باروری دارند و همین باعث می شود که همیشه تک فرزند باقی بمانند.
مطالعات نشان می دهد که سندروم تک فرزندی باعث می شود تا افراد از لحاظ اجتماعی مشکل داشته باشند و شبیه افراد عادی نباشد اما مطالعه ای که توسط سازمانی در آمریکا و متخصصی به نام سوزان نیومن انجام شده، نشان می دهد که بچه های تک فرزند خیلی با بچه های دیگر متفاوت نیستند و آن ها افراد خودخواه، تنها، آسیب دیده و وابسته نیستند که این خلاف عقاید عموم است.
جالب است بدانید که اخبار خوبی در مورد رفتار این بچه ها وجود دارد و تحقیقات نشان می دهد که آن ها به اندازه کافی اعتماد به نفس دارند، منظم و بلند پرواز هستند ، زیرا از بی توجهی خانواده رنج نمی برند، حمایت عاطفی خوبی دارند و تقریبا اعتماد به نفس شان بالا است. این کودکان شخصیت قوی دارند و می دانند که دقیقا چه کسی هستند، چه هویتی دارند ، چه نیاز هایی دارند و با کمبود توجه مواجه نمی شوند.
از طرفی خواهر و برادر ندارند و زمان زیادی را تنها هستند، و این برای آن ها یک مزیت محسوب می شود، زیرا باعث می شود خلاقیت بیشتری داشته باشند، تمرکز شان بالا برود و یاد بگیرند که چگونه خودشان را سرگرم کنند.