بعد از سروکله زدن فرساینده با قطعی اینترنت و گم کردن مداوم دوستان ناشناس دنیای مجازی و برای خوندن مطالب آدمهای کمی شبیهتر به خود سرگشتمون، سر از ویرگول دراوردم و حقیقتا بوووووووم.... چقدر شوکه شدم. حقیقتا نمیتونم وسط خوندن مطالب آدما (که برای هر کدوم چقدر زمان گذاشتن برای نوشتن) تبلیغات روغن و کالابرگ ببینم. خانمها، آقایان، هیچ از قضاوت نمیترسم خیلی آزاردهندهست. واقعا امیدوارم حداقل یه نفر دیگه در دنیا باهام موافق باشه، چون اگه این مساله عجیب و غریب نباشه، پس لابد من عجیب و غریبم و من اصلا آمادگی عجیب و غریب بودن رو ندارم.
پ.ن: این روزها از بس اخبار خوندم، مدام نگرانم نکنه ادبیات حرف زدنم شبیه اخباریها شده باشه 🚬