می‌دانی. من فکر می‌کنم خوشبختی آدم تماما به روابطش وابسته است. اگر روابط خوب داشته باشی با خودت، خدا، طبیعت و آدم‌ها خوشبختی. اگر نداشته باشی بدبختی. بعد این سوال برایم پیش می‌آید که چه‌طور خوشبختی در جهان انقدر ناعادلانه تقسیم شده‌است. مثلا من هیچ بهره‌ای از خوشبختی ندارم. و بعضی‌ها خیلی خوشبختند.
خب سوالاتی که پیش می‌آید این است که آیا من برای خوشبخت بودن در این جهان هستم؟ آیا ما برای به دست آوردن خوشبختی در این جهانیم؟ آیا ما برای جان کندن در این جهانیم؟ چرا زندگی برای برخی اینهمه وحشتناک و تلخ و نابخشایش‌گر است؟ و برای برخی انقدر سخاوتمند؟ این خشونت من را علیه چه‌کسی تحریک می‌کند؟ خالق هستی. آیا من در جایگاهی هستم که از او این سوال را بپرسم؟ او جواب نمی‌دهد. من این سوال را زیاد پرسیده‌ام. پس قاعدتا نیستم.
کاش بتوانیم با هم گفتگو کنیم. خداوندا. من تشنه‌ی گفتگو با شما هستم. به من از زبان آدم‌ها و درخت ها و بادها چیزی بگو. به من از زبان موسیقی‌ها و فیلم‌ها چیزی بگو. به من چیزی بگو. تو چرا انقدر از من هم ساکت‌تری؟ تو تنها کسی هستی که از من ساکت‌تری.
