دیروز مستاصل شده‌بودم. مثل اکثریت لحظات دو سال و ۴ ماه اخیر. رفتم صحیفه‌ی سجادیه را برداشتم و دعا در طلب عاقبت خیر را شروع کردم. کم کم اشکهایم جاری و صدای هق هقم بلند شد. مامان آمد توی اتاق. با گریه گفتم مامان...مامان...من نمی‌خوام خودکشی کنم...که اون دنیام برم جهنم... . مامان هم شروع کرد با من گریه کردن.
از جهنم می‌ترسم. شکی نیست. ولی از اینکه دیگه نتونم مامان و مهرنوش و مرضیه رو هم ببینم می‌ترسم. از دلتنگی می‌ترسم. این درد دیگه دست از سر من برنمی‌داره. می‌دونم. ولی خودکشی هم کاری نیست که در توان من باشه. نمی‌خوام خودکشی کنم. نمی‌خوام. خدایا می‌شنوی؟ می‌بینی؟ نمی‌خوای تمومش کنی؟ نمی‌خوای کمی تسکینم بدی؟
