سالها و سالها انتظار داشتم گرچه من سعی دارم خودم را به علت دلپذیر نبودن از صفحهی روزگار محو کنم، کسی بیاید، معجزه ای کند و دست من را بگیرد. واضحا بگوید من فرستادهی پروردگار هستم و میخواهم تو را از تنهایی دربیاورم.
نمیتوانم بگویم اتفاق نیفتاد. زهرا آمد. پریسا آمد. دکتر تقوا آمد. حالا فاطمه آمده.
ولی اینجور اتفاقها آنطور که ما انتظار داریم نمیفتد. سالها زندگی من در انتظار و تنهایی گذشت. چون من در برقراری ارتباط بلوکهای سنگین و عظیمی دور خودم داشتم که خودم توان جابجا کردنشان را نداشتم. آن موقع امید داشتم کمکی از بیرون بیاید. اما کسی این مسئولیت را بر عهده نمیگیرد. همه مسئولیت زندگی خود را دارند.
امروز آنچه مرا آشفته کرده اینست که مسئولیت این نجات دهندگی را خودم بر عهده گرفتهم و از توان خودم نامطمئنم. باید خودم را به خودم ثابت کنم. باید توانم را به خودم ثابت کنم.