غمهای مزاحم هندسهی نگاهت را بر هم میزنند و من تمام شب در شکستِ چشمهایت گم میشوم
گویی اندوه با پرگارِ سردِ خویش دایرههای بیپایانی بر مردمکهایت کشیده است دایرههایی که هیچ طلوعی توانِ شکستنشان را ندارد هر بار که به تو مینگرم انگار جهان اندکی بیشتر از تعادل خویش فرو میافتد و ستارهای دیگر از سقفِ آسمان خاموش میشود
چه بسیار خواستم دست بر پیشانیِ خستهات بگذارم و تبِ این روزگار را از جانت بگیرم اما رنج ریشههایش را چنان در عمقِ سکوتت دوانده که حتی دعا نیز راهِ رسیدن به تو را از یاد برده است
تو آرام سخن میگویی اما صدایت بویِ گورستانهای فراموششده را میدهد بویِ برگهایی که پاییز پیش از رسیدنِ موعدشان بر خاک افکند و من در هر واژهای که از لبانت میریزد مرگِ آهستهی هزار آرزوی نزیسته را تماشا میکنم
شبها وقتی جهان در خوابِ سنگینِ خویش فرو میرود غمت از پنجرههای خاموشِ زمان بالا میآید و کنارِ من مینشیند نه چیزی میگوید نه اشکی میریزد تنها نگاهت را به یادم میآورد همان نگاهی که روزی به رنگِ بهار بود و اکنون چون آینهای ترکخورده تصویرِ هیچ امیدی را به تمامی بازنمیتاباند
و من هنوز میانِ این ویرانهی خاموش به جستوجوی آخرین پرندهای هستم که شاید روزی از ویرانیِ چشمانت پر کشیده باشد پرندهای که اگر بازگردد شاید اندکی از این شبِ بیانتها را با خود ببرد اما خوب میدانم که بعضی پروازها دیگر راهِ خانه را به خاطر نمیآورند و بعضی غمها آنقدر دیر میرسند که حتی زمان نیز برای بدرقهشان به سوگ مینشیند

به وقت دلتنگی ۶ ماه و ۷ روز و ۴۵۱۲ ساعت و ۱۰ دقیقه 🌚