غربت ماه

ماه غریبانه از پس ابر

مینشیند بر شانه شب

دست به چانه از دور

چشم دوخته بر رنج بشر

و من از این سوی جهان

غرق در رویا و خیال

می بافتم از افکار خویش

شال گردنی برای ماه

چه غریبانه ،چه تنها

ابر بود و ماه

ماه بود و شب

شب بود و سرد

مهتاب بر دشت و چمن

نور هدیه میداد و عجب

ناسپاس دشت و‌چمنی بود

که می‌گفت دوش از تاریکی خود

برکه آرام خوابیده در بطن زمین

و چه آغوش کشیده در آن همهمه پنهان

نیلوفر خویش را

چه شکایت میکردند

بلبلان به سر مستی غنچه؟

چه می‌گفت پروانه

از خوبی و سوختن شمع جگر سوخته؟

چه تلاوت میکرد

دختری در تاریکی شب

میخواند با خود

از عشق های بی اثر

چه گله میکرد

از عشق های ناتمام

از پلیدی گل سرخ

و از مظلومیت باغ و بهار

چه گله میکرد

از چشم های خسته

از قلب بی ضربانش

و گرفتاری خویش

بر گردن عشق

چه می‌دید ماه

در آینه‌ی آبی برکه؟

چه می‌جست باد

در عطر چای پنجره؟

من اما

کنار سکوت شب

می‌بافتم از حسرت خویش

ردایی برای سحر

چه می‌گفت باران

به خاک ترک‌خورده‌ی دشت؟

چه می‌خواند نیلوفر

برای آب بی‌خبر؟

چه گله می‌کرد

شاخه از تبر؟

چه شکوه می‌کرد

پرنده از قفس؟

و من

در میان این همه رفتن

دست در دست خیال

رنگ آبی را

بر زخم آسمان

می‌پاشیدم

و شب

با جامه‌ای از ابر

به سوگ ستاره‌ها

نشسته بود

چه می‌دانست عشق

از صبوری انتظار؟

چه می‌دانست دل

از غربت بهار؟

ماه بود و سکوت

ابر بود و گذر

من بودم و رؤیا

و جهانی

که هنوز

تمام دردهای خویش را

بر گردن عشق

می‌گذاشت