من و این آلودگی غبار تن تو
میزدودم با دست های خیس
غبار خاطرات را
اما چه کسی میدانست
که گِل میشود و تن کوچک تو را
بی وجدانانه آلوده میکند؟
نشسته ام به روبه رو نگاه میکنم
نه به راهی،
در همان ثانیه ای که خداخافظیت ابدیت شد
در همان لحظه ها،بارها مرده و زنده شده ام
چه کسی میگفت مردن فقط نبود نبض است؟
این ها چه میگویند؟
این بی خردان چی میگویند؟
میگویند فراموشش میکنی
اما چگونه؟
چه وقت؟کجا؟
زیر مه آسمان؟
به هنگام طلوع خورشید؟
یا بارش باران؟
نمیشود
نمیشود
این ها نمیدانند
نمیدانند چقد عاشق هم بودیم
چقد عشق دست هایمان را
چشم هایمان را
و قلبمان را به هم پیوند زده بود
زیر این خاموشی و سکوت
در تیره ترین تیر ماه
به زمزمه تو گوش میدهم
نه آین که حرفی بزنی
نه،نه،نه
فقط به خاموشیت
و گداز درونت
گوش میدهم
و نگه میکنمت
میدانی؟
دست بر سینه ام میگذارم
تا شاید
تپش گمشده تو
در قفسه سینه ام
هنوز سرگردان باشد.
چه اندوهی ست این جان را
که تمام این ماه هارا
در آغوش یک خاطره
پیر شده است !
میدانی؟
هنوز جای انگشتانت
بر بند بندجانم
سبز است
هنوز عطر تنت
در هوای این خاطره ها
می چرخد
و من هر بار مشامم را تیز میکنم
تا در این عطر گم شوم
فقط و فقط خاطره ها زنده میشوند.
عزیز من،آبی من
آخرین سطر مرا
خاک میبلعد،ولی تنها آرزوی من
در استخوان هایم باقی ست
و این ست که
جایی، در آن سوی این سکوت بی انتها
دوباره
بی آنکه خداحافظی معنایی داشته باشد
دستت را بگیرم...
و دیگر هیچ غباری
بر تن کوچک عشقمان ننشیند
