نمیخاستم بنویسم
حداقلش این بود نمیخاستم راجب عشق و دلتنگی برای تو بنویسم
به خود قول داده بودم،در واقع این توافقی بود بین قلب و مغز از بین رفته ام
امشب نتوانستم
نتوانستم از تو ننویسم
میدانی من در اولین هایمان گیر کرده ام
در اولین بوسه مان
در اولین آغوش مان
در اولین اعتراف عشقمان
در اولین باری که در گرگ و میش چشم هایت غرق شدم
اولین باری که شب را با هم تماشا کردیم،از ماه گفتیم و به ستاره اشاره کردیم
در اولین بار پچ‌پچ های عاشقانه مان
نمیدانم کی دست هایمان از هم جدا شد
نمیدانم کی شدم نقطه کور قلبت؟
نمیدانم چگونه فاصله شد خانه بین من و تو؟
نمیدانم کی دلتنگی شد جز روتین زندگی ام ؟
کاش می‌توانستم
می‌توانستم دیگر به تو فکر نکنم
اما مگر میشود؟
میشود خودم را از این خاطره های شیرین دور کنم؟
هنوز قلبم مثل همان روزی که این حس را شروع کرد می‌تپد،همان‌قدر تند،همان‌قدر بی تاب و دلتنگ
شرمنده ام،شرمنده قلبم،میدانی ؟
به او قول داده بودم که من و تو تا بتوانیم پیش هم می‌مانیم
کاش می‌توانستم این فاصله را یک تنه به سمتت بدوم
کاش می‌توانستم خاطره ها را زنده کنم
کاش می‌توانستم...
آبی من
دلتنگتم،
دلتنگتم،
دلتنگم ،
