بی آنکه بفهمیم هر دو بازنده بودیم
منی که زخمی بودم و تویی که زخمی تر از من
راه میرفتیم بی آنکه خنجر و تیغ فرو رفته روی پاهایمان را حس کنیم
می پیچیدی چون پیچکی وحشی درون قلبم،ریشه زدی،خانه بناییدی و درش را تا به ابد به رویم بستی
نمیدانی چه مرگبار است این که تو را دیگر نمیتوانم ببینم،نمیتوانم صورت خسته آت را با آن چشم های ضعیف و فرتوتم ببینم!
میدانی چه سخت است فقط باید در خاطره ها ببوسمت؟
بخندیم؟
راه برویم و از غم هامان بگوییم؟
میدانی چه سخت است باید خاطره ها در خاطرت نفس بکشند اما نتوانی نتوانی ثابت کنی زنده اند؟
دیگر هیچ بهانه ای برای دیدن تو نیست
دیگر هیچ راهی نیست مرا به تو برساند
دیگر هیچ خیابانی نیست به تو ختم شود
دیگر هیچ پیغامی نیست بگویی؟
کاش میدانستی ،میدانستی این روزها تبی سوزان بر جانم چگونه میگذارد
کاش میدانستی فکر این که دیگر هیچ غباری نیست دست مرا به دست تو برساند مرا به مرز جنون رسانده است
کاش میدانستی چقد دلم هوس تپیدن دارد
کاش میدانستی دست هایت چگونه بی تاب دست هایت هستند
کاش میدانستی چشم هایت چه مظلومانه در انتظارت هستند
دیگر نمیترسم مرا از یاد ببری
دیگر نمیترسم،نمیترسم
ولی میخواهم گاهی به یادم باشی
بخاطر قداست عشقمان میگویم
عشقی که نه آوار شد و نه استوار ایستاد
به یادم باش
هر وقت دیدی دختری آرام میگرید و به دنبال اجسام نوک تیز است
به یادم باش
هر وقت دیدی کسی با صدای بلند میخندد
به یادم باش
هر وقت عاشقانه ای را دیدی
به یادم باش
هر وقت کسی برایت آوازی خواند
یادت هست برایت لالایی میخواندم؟
به یادم باش
هر وقت دیدی کسی کتاب هوشنگ به دست است
به یادم باش
هر وقت دیدی کسی عاشق نرمی گونه هایت شد
به یادم باش
هر وقت دیدی کسی کودکانه صدایت میزند
به یادم باش
هر وقت دیدی کسی میگوید برویم بخابیم،من میترسم!
به یادم باش
هر وقت دیدی کسی از تاریکی میترسد
به یادم باش
هر وقت کسی دوباره عشق را در قلبت بنا کرد
هر وقت باران را دیدی،و صدایِ شب های آواز خانَ م را؛

