چشم هایم خیره به کلماتی که بوی آمدن میداد
پلک میزدم،یک بار نه دوبار نه بلکه هزار بار
شاید اشتباه میکردم ،گمان من ،پندار من اشتباهی بیش نباشد؟
نه نبود،میتوانم بگویم شاید نبود!
تا صبح به این که بیایی و من چگونه در آغوشت بگیرم فکر میکردم،چه بگویم بهت؟
قربان صدقه ات بروم؟از چشم هایت بگویم؟ از گونه های نرم قشنگت؟
نمیدانستم ،فقط خیال و خیال و خیال
غرق در توهمات شیرین
که قلبم را نوازش میکرد
بله تو آمدی و اما سخت تر و سنگین تر از همیشه در را به رویم بستی!
گفتی می آیی
آمدی ،این بار یک چیز دیگر از مرا گرفتی
اگر قلب نافرمانی میکرد،درخواست بی جا داشت،مغز آن را محاکمه میکرد ،او را از این نیاز و خواستن ناممکن آگاه میساخت
حال چه؟
مغز،مغز هم این باز گوش به فرمان عشق شد!
اه تا صبح به آمدنت و به ذوق خود میخندیدم،از خود آن لحظات نفرت داشتم میدانی چرا؟
با آن همه گذشته سیاه آن چنان اشتیاق آمدنت بر دل نشسته بود که همه چی را پشت در جا گذاشته بودم
هیچ چیز جز چهره تو،صدای تو،دست هایت و آغوشت را به یاد نمی آوردم
از خود نفرت داشتم،چون با این که میگفتی تو لیاقت نداشتی،ارزشی برای عشق من نداری و دیگر مهم نیستی اما باز و باز در این تلخی های شیرینی آنچنان غرق بودم که انگار رویا دیگر رویا نبود
از خود نفرت داشتم،بیشتر از همه چشم هایمرا میدیدم که چگونه نفرین شوم بر قلب میفرستادند
اه حال از خود نفرت ندارم،چون شاید تو راست میگویی ،شاید تحمل آدمی مانند من برایت سخت باشد
شاید تو درست میگویی من ارزش و لیاقتت را نداشته باشم!
تو راست میگویی که نتوانی درون چشم هایم زل بزنی
میدانستم که دوباره مرا ترک میکنی،ولی دوباره به سمتت دویدم
میدانستم نمیتوانی بودن مرا تحمل کنی اما باز خودم را به سمتت چسباندم
خسته ام،از این همه وقت نبودنت و آمدنت و دوباره رفتنت
انگار هرگز قصد آمدن نداشتی،آمدی مرا تشنه تر از قبل کردی و بساط رفتنت را باز چیدی
تو یک روز نه، بلکه حتی ۱ ساعت هم مرا تحمل نکردی و من حال غبطه میخورم به آدم های اطرافت
آنان چگونه راحت کنار تو می نشینند،چگونه دست هایت را میگیرند و با تو هم نشینی میکنند
میخواهم بدون به سمتشان،و داد بزنم این آدم روزی تمام من بودم و من هم شاید گوشه ای از خیالاتش بوده باشم
این آدم روزی سهم من بود و شاید من هم کمی متعلق به او بوده باشم!
اگر میدانستی آن روز دست هایم را چگونه بو میکشیدم تا بوی دستانت را به قلبم عادت بدهم
اگر میدانستی نمیگذاشتم دست هایم به چیزی برخورد کنند تا مبادا عطر تو رود
اگر میدانستی که چگونه مانتو بر تنم را بو میکشیدم،شاید دلت کمی بیشتر میخاست کنار دلم بماند!
از اون روز میخاستم دیگر روزهای نبودنت را نشمارم اما عزیز من تلخ ترین تاریخ تقویم نبودنت همان روز است!
میخاستم چیز های زیادی بگویم اما میدانی کلمات در ذهن من دیگر نفس نمیکشند ،خفه و گلوگیر شده اند و آه و افسوس !
اگر بخواهم چیز های دیگری بگویم فقط میگویم دلم برای خودم تنگ شده است!
و این که لعنتی را که به من و عشق من فرستادی را از یاد نخواهم برد،شاید چیزی در این ماجرا تقصیر عشق من نبوده باشد اما چون تو آن را گفتی،باز میگویم لعنت به من و عشق من!
