
من 3 سال از اولین پستم میگذره... خیلی زود گذشتا.. انگار همین دیروز بود... تموم دغدغمون کرونا بود و بس.... قیمت دلار و ماشین و مسکن اونقدر زیاد نشده بود... زندگی میکردیم البته الان هم زندگی میکنیم ولی...
3 سال پیش کلاس یازدهم بودم با این سایت آشنا شدم.. گفتم چه خوب میتونم آزادانه پست بزارم مطلبی بنویسم و به دیگران به اشتراک بگذارم.
الان یه دانشجو شدم البته هنوز ترم 2 ام به قول ترم بالاییا(چس ترم).... دهم و یازدهم رو با کرونا و کلاس های آنلاین سپری کردم.... گفتم برم دوازدهم دیگه کلاس ها حضوری میشن و میتونم نهایت استفادمو از مدرسه داشته باشم و با دوستام خاطره بسازم... ولی اینطور نشد... سال دوازدهم کلاسامون تق ولق بود بعضی روز ها آنلاین و بعضی از روزها که حضوری بود بیشتر دوستامون نمیومدند. تازه چند ماه دیگه هم کنکور داشتیم و همه دیگه درگیر درس بودن تا اینکه با دوستاشون خوش باشن... در نتیجه نتونستم دوران دبیرستانمو بخوبی سپری کنم...
با خودم گفتم ایول دیگه تموم شد دیگه ایندفعه دغدغه کنکور تموم شد میتونم از لحظه لحظه زندگیم استفاده کنم ولی وقتی کنکور تموم شد هنوز بار سنگینی رو روی دوشم حس کرد..... استرس بابت نتایج رتبه و انتخاب رشته
کنکور، تموم شدن بدبختیامون نیست. در اصل کنکور، نشونه شروع بدبختیامون هست البته برای من اینجوری شده بود....
به خودم گفتم منی که این 3 سالو تحمل کردن این چند ماه تا اومدن نتایج رو هم تحمل میکنم.... نتایج کنکور که اومد( توی پست های قبلیم گفته بودم هدفی ندارم) پس وقتی که نتایج میومد زیاد استرسی نداشتم.
هدفم رو اینجوری گذاشته بودم( بهترین رشته در بهترین دانشگاه)
قضیه بعد شهریور ماه شروع شد.... اوضاع الان که هممون با خبریم... اوضاع جامعه... گرونی.... حجاب... زن....دانشگاه... درس... امتحان... کوتاه نیومدن استاد های دانشگاه به نمره دادن.... افتادن توی درس ها... کتاب های سنگین با قطر ضخیم( بابا ما گفتیم کنکورو بدیم دیگه تمومه :) )
اصل مطلبمو هنوز نگفتم این ها همش مقدمه بود:
امروز یه هفته مونده به عید سال 1402 بود... طبق معمول کلاس دانشگاه... استاد آخر کلاس از ما یه سوال پرسید.... سوالش چی بود؟
فکر میکنید از نظر شما چه اتفاقی بیوفته یا چه چیزی رو بدست بیارین یا چه تغییری ایجاد بشه که بشین موفق ترین آدم از نظر خودتون ؟
جواب خیلیامون پول، گرونی کمتر بشه، سلامتی، خانواده، داشتن دوست های صمیمی نه دوست های سمی
.
.
.
دوست دارم نظر شما رو بدونم