
عکسی که مشاهده میکنید، مربوطه به یک جنگندهی آمریکایی و اون بمب خوشرنگ هم یک بمب هیدروژنیه. نحوهی استفاده از این بمب به این شکله که مثل آجر رهاش میکنند تا بیفته روی هدف. واضحه که این روش دقت بسیار کمی داره، مخصوصاً در مورد بمب هیدروژنی که برای فرودش از چتر استفاده میکنند تا سرعت فرود کاهش پیدا کنه و خلبان فرصت کنه خودش رو از جهنمی که قراره بپا بشه، دور کنه. چند وقت پیش آمریکاییها تصمیم گرفتند از سیستم هدایت لیزری بمبهای معمولیشون که توی عراق و افغانستان امتحانش رو پس داده بود، توی این نوع بمب هم استفاده کنند. چند روز پیش مراحل نهایی توسعه این پروژه به پایان رسید و از سال ۲۰۲۰ تولیدش شروع میشه. قبل از این ارتقاء دقت این بمب یه چیزی بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ متر بود، پس برای جبران این بیدقتی باید کلاهک قویتری روش نصب میکردند، مثلاً ۴۰۰ کیلوتن. اما با این ارتقاء دقت میرسه به حدود ۳۰ متر. اینجوری با ۵۰ کیلوتن و کمتر هم کارشون راه میافته. ۵۰ کیلوتن یعنی سه برابر اونی که توی هیروشیما انداختند. ولی خیلی کمتر از این مدنظرشونه و اعلام کردند تحقیقات هنوز ادامه داره. تازه، وقتی بمب چنین قابلیتی پیدا کرد، میشه برای پرتابش از بمبافکنهایی مثل بی۲ استفاده کرد، و هر نقطهای از کرهی زمین رو هدف قرار داد.
اگر یه کوچولو به این مثال توجه کنید، متوجه میشید چرا آمریکا اولین قدرت جهانه. اونها بزرگند چون هیچوقت دست از تلاش برای پیشرفت نکشیدند. اونها اینقدر بمب اتمی داشتند که میتونستند بارها کرهی زمین رو شخم بزنند. اما دست از تلاش نکشیدند و بمب هیدروژنی ساختند. بعدش بیخیال شدند؟ ابداً! الان قابلیت هدایتپذیری رو هم به همون بمبها اضافه کردند. تموم شد؟ نه. الان هم میخوان همون بمبها رو دقیقتر و بهصرفهتر کنند. میبینید؟ پس بزرگ شدن ساده حاصل نمیشه، پشتکار میخواد. توی دنیایی که آمریکاییها بزرگش هستند، ماها دو تا انتخاب داریم. یا قبول کنیم تا عمر داریم نوکرشون باشیم، مثل عربستان. یا حماقت و بچهبازی و تنپروری رو بذاریم کنار و صبح و شب تلاش کنیم تا ما هم بزرگ بشیم. بزرگ نه مثل آمریکا، بزرگ مثل تاریخمون، بزرگ مثل عقایدمون، بزرگ مثل اونی که حاضر نبود در اوج قدرت به یه مورچه ظلم کنه.