موسی بر نیل

بگذارید با این جمله شروع کنم «سی سالگی هیچ حس خاصی ورای 28 و 29 سالگی نداشته و ندارد.»

همیشه فکر می‌کردم روز اول اتمام سی سالگی و ورود به دهه‌ی چهارم یک حس خاصی باشد مثل اولین باری که می‌روی خواستگاری و جواب نه می‌شنوی. یعنی می‌روی یک جایی که دلت گیر کرده (شاید هم نکرده) می‌نشینی چای و شیرینی‌ات را می‌خوری و خوب که تمام مقدمه و موخره ها انجام شد و با عروس خانوم احتمالاً دلربا که از قضا بهترین لباس‌هایش را هم پوشیده نشستید ور دل هم و از این جملات صدمن یه غاز گفتید که من چنینم و چنانم و این اعتقادات را دارم و الخ، بلند می‌شوی می‌روی و فردایش تماس می‌گیرند و می گویند ان شاءالله که پسرتان یک جای خوب و بهتر نصیبش بشود و الهی که خوشبخت شود و از این قبیل جملات بی سر و بی ته. بماند که همیشه برایم سوال است که خب اگر می‌خواستید جواب رد بدهید چرا بهترین لباس هاتان را پوشیدید و ما را هم به اتاق رهنمون کردید و آن حرف‌ها را از زبانمان بیرون کشیدید؟ آیا جز این است که می‌خواستید از میان جملاتمان چند «باگ» یا «بهانه» بیرون بکشید که با همان دستاویزها ما را رد کنید؟ خیر.

خب برویم سراغ سی سالگی خودمان. داشتم می‌گفتم، همیشه فکر می‌کردم این سی سالگی باید شبیه چنین مراسمی باشد، یعنی اینکه سی سالگی‌ات از دور خوب و خوشگل و خوشمزه است و می‌نشیند باهات چای می‌خورد و دلبری‌هایش را می‌کند اما بعدش می‌گوید شما را به خیر و ما را به سلامت. من خیلی بهتر از شما هستم و شما به درد من نمی‌خورید. یعنی خودش را بیشتر از چیزی که هست نشان می‌دهد. یعنی هی همه میگویند سی سالگی فیلان است و بهمان است اما توی مراسم تازه می‌فهمی تنها چش و ابرویی و یک لبخند ملیح. اخلاق و شعور و معرفتش در حد همان متوسط رو به پایین بوده.

القصه اینکه وقتی سی سالگی تمام شد تازه فهمیدم سی سالگی آن مراسم خواستگاری نبوده و حس بعد از آن است. دیگر به خودت بستگی دارد که طرف ردکننده باشی یا ردشونده. بهتر و خودمانی تر بگویم. بعد از سی سالگی به یکی از این دو نتیجه می‌رسی که یا سی سالگی حس خاص و عجیبی نبوده و دیگران الکی بزرگش کرده‌اند و باید بعد از استماع سخنانش بگویی خدا نگهدار، ان شاء الله یک جای دیگر خوشبخت شوی؛ و یا برعکس، حس می‌کنی سی سالگی عروس دلبر و دلربایی بوده با زیباترین لباس‌ها که حیف شد که از دستش دادی. از میان این دو قول و نتیجه، اولی را ترجیح می‌دهم. به هر حال انسان است و خودپسند و خودستا. دوست دارم خودش سر باشد و بگویم تمامی دنیا و کائنات و مافی‌ها و من علیها مسخره و بی هنرند و من برترینم. حقا که همان «ظلوماً جهولا» یی ست که حضرتش می‌گوید.

این مرقومه را نوشتیم برای روزی که 40 سالگی را بنویسیم، البت اگر باریتعالی برایمان تقدیر کرده باشد و همچنان نفسی فرو رود و برآید و مفرح ذاتمان باشد.

و اما خداحافظ. خداحافظ سی‌سالگی خوب و خوشمزه و گرم و تلخ و داغ و بدمزه و شیرین و بد و سخت و آسان و تماماًمتضاد من. برو به خدا می‌سپارمت، باشد که چهل‌سالگی را هم در چنین روزی به دست خاطرات بسپرم و پشت سرش «و ان یکاد» و «فالله خیر حافظا» بخوانم (سی‌سالگی را مانند کلیم‌الله در لباس‌های زیبایی قنداق پیچ کرده، توی سبد خوابانده و به نیل می‌سپارد و پشت سرش هم ازقضا چند قطره‌ای اشک بدرقه‌ی راهش می‌کند چراکه قرار نیست هیچ‌وقت دیگری چشمانش به جمال منور و مشعشع و ید بیضا و عصای مارگونه‌اش روشن شود، حقا که اشک و آه هم دارد…).

تمت

مه دی

یک. دوازده. هفت