
یک جمعه ی دیگر هم گذشت ...
راستی چرا این قدر ظهور دور است ...؟
این منم که دورم و باید نزدیک شوم یا اوست که این همه سال از من دور است و باید به من نزدیک شود ...؟
یک جمعه ی دیگر هم گذشت اما هنوز این طور گمان می کنم که او نیست ... او در میان ما نیست ....
می دانم ... می دانم که او هست ... ولی من از محفوضاتم که آن ها را وام دار لب و دهان عمامه به سر ها هستم، سخن نمی گویم ... من از دامنه ی ادراک منقبض شده و تاریک خودم حرف می زنم ...
می بخشید اما این چیزی است که من می فهمم :
او بین ما نیست ...
او بین ما نیست و من سخت از بود این نبود در عجبم ...
او نیست و من با ان که نمی شناسمش، سخت جای خالی اش را احساس می کنم ...
قلبم ترافیکی است از ان ها که بودشان معمولی است اما با قلم های اضافی آن قدر بر روی حضور دیروز و امروزشان سایه زده اند که غیر معمولی شده اند ...غیر معمولی هایی که سعی می شود تا خاص جلوه داده شوند اما با همه ی این تلاش ها در نهایت غیر معمولی اند نه خاص ... راستش نه این که دلیل و استدلال خاصی پشت این ادعا ی خود داشته باشم ، نه این طور نیست ، من فقط این غیر معمولی ها را می برم و در آن حفره ی قدیمی قلبم می گذارم و خب وقتی صدای فرو افتادنشان در ته گودال فراموش خانه ی قلبم می شنوم ، می فهمم که این غیر معمولی ها ، آن قدر خاص نیستند که این حفره ی قدیمی را پر کنند ...
راستش خاص بودن مهمان در راه مانده ی قلب من در این است که نه خودش طوری رفتار می کند که غیر معمولی باشد نه با ادم هایی نشست و برخواست می کند که برای غیر معمولی نشان دادنش ، کوهی بسازند و از آن بالا بروند ...
بعضی ها البته در زندگی ام بوی خاص به ردایشان بوده که باعث شده به این که روزی نبود او ، بود شود، امیدوار باشم اما این ها هم که بوی خاص بودنشان دلم را تسخیر کرده، از سر آن بوده که معمولی بودن و معمولی زیست کردنشان برام شیرین و دل نشین بوده .
این روز ها ادم های مارک دار و غیر معمولی از سر و کول زمین و زمان بالا می روند و خودشان و اطرافیانشان آواز های گوش خراش خاص بودنشان را در گوش بی نوا جان ادمیان ، فریاد می زنند اما همه ی این ها جز این که فاصله ها را زیاد و طعم شیرین معمولی بودن و زندگی با معمولی ها را تلخ کند، اثر دیگری ندارند...
راستش از غیر معمولی ها سخت بیزارم و حتی از خودم، وقتی حساب از دستم در می رود و می خواهم دنباله رو غیر معمولی ها باشم ...
گاهی گمان می کنم این بازی پیچ در پیچ و مسخره غیر معمولی ها است که فاصله را با مرد خاص زندگی هامان زیاد کرده ... همان فاصله ای که ادراک زنگ زده ی من را به سمتی سوق می دهد که هر جمعه در خودم فرو بروم و این جمله را با خودم تکرار کنم که :
نیست ... او بین ما نیست ...اگرچه جای نبودنش از هر بودی بیش تر توی چشم می زند اما انگار آن قدر دورم یا دور است که هنوز به بودش، قدرت اذعان ندارم ...
باز هم میگویم این بود، بود در مهمانخانه ی تاریک قلب من است نه بود و نبودی که غیر معمولی ها و عمامه به سر ها در گوش ها زمزمه می کنند و من خوب همه را از بر دارم ...
هنوز اگر نفس می کشم
هنوز اگر از جمعه های غیبت دوست به تصور جمعه ی ظهور ، روز های سیاه و سفید زندگی خود را ورق می زنم، همه و همه از سر عطر دلنشین آدم معمولی هایی است که نمی گذارند امید بود این نبود از چراغ خانه ی قلبم بیرون بخزد و همه چیز را به دست تاریکی بسپارد...