لحظه ها میگذرد و تاریک تر میشوم.
دلم لک میزند برای لااقل یک روزنه ی نور.
من همانم که خورشید ، در دستم بود.
به منه خود خواه هم غم هجوم می آورد
دژ قلبم ترک برداشته و من به ناچار غرور را مسئول ترمیم میکنم!
و چه میدانستم که دژ ، آن چنان سنگی میشود که نه تنها غم ، حتی شادی هم برای ورود عاجز میماند!
@m.shdmhri
