
از باغ می برند چراغانیت کنند
تا کاج جشن های زمستانی ت کنند
پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار
تنها به این بهانه که بارانیت کنند
ای گل گمان مبر به شب جشن میروی
شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند
یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند
اینبار می برند که زندانیت کنند
یک نقطه بیش فرق رجیم و رحیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانیت کنند
اب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی نشانه ای ست که قربانیت کنند