کهن الگو

اخلاق خاصی داشت,

منش و رفتارش هم متفاوت بود,

سن و سالش از بچگی ها فاصله داشت,

سعی می کرد آدم مبادی آداب باشد,

آرام و خوش برخورد باشد,

ارتباطش با خدا خوب بود,

خدا هم حسابی هوای اون را داشت,

همیشه و همه جا.

صبر عجیبی داشت , هیچ وقت شتاب زده کاری نمی کرد؛ خیلی ها این صبر آن را به حساب کسالت و بی حوصلگی آن میگذاشتند، منتها آن چیزهایی میدانست که بقیه نمی دونستند، پس گاهی صبر می کرد.

هیچ وقت شتاب زده کاری نمی کرد و با عجله تصمیم نمی گرفت .

گرم و سرم زندگی باعث شده بود بعضی وقتها اجازه بده که زمان به همراه تلاشی که می کرد مشکل را رفع کند.

رفتارش عجیب به نظر نمی رسید، البته ظاهراً، اما واقعاً ادم عجیبی بود، باید باهاش دم خور می شدی که این عجیب بودنش را درک کنی، در نگاه اول همه آن را آدم معمولی فرض می کردند اما وقتی باهاش حرف میزدی ، می دیدی که آره انگار جای یکسری سبکسری ها توی وجودش را نکات مثبت کرده که برای درکش لازم بود که باهاش حَشر و نَشر داشته باشی تا متوجه این ها بشوی .

آدم عجیبی بود، اهل فن به نظر می رسید اما واقعا اینطور نبود, درونی صاف و زلالی داشت,

بعضی وقتها غامض به نظر می رسید اما مطلقا این طور نبود.

هر سوالی را از هر کجا و هرچی ازش می پرسیدی با دلیل، منطق و البته علم برایت سر فرصت با توجه به اطلاعاتش تشریح می کرد.

البته صحبتهایش یکسری حرفهای "صد من یه غاز" نبود بلکه فهم و درک این قضیه که پشت این حرفهای او منطقی خوابیده را می شد، از لابه لای صحبتهایش متوجه بشوی، فکر فعالی داشت.

دنیاش هم البته پر از فعالیت و تکاپو بود . یک لحظه از تلاش دست نمی کشید,

مدام تلاش، فعالیت، مدام زندگی، بودن و زندگی از درونش موج می زد.

هر زمان که بهش برمی خوردی او را مشغول انجام کاری می دیدی ،اوقاتش را به بطالت نمی گذراند.

زندگی خوبی داشت، منظورم از نظر اقتصادی نیست، منظورم از زندگی خوب این است که خوب زندگی می کرد یعنی درست، همه کارهایش درست و به جا بود,

کمتر آدمی را دیدم که این طور مراقب زندگی روزمره اش باشه و بهتره بگویم کمتر آدمی را پیدا می کردی که مثل او مراقب لحظه به لحظه ی زندگی خودش باشد,

ثانیه های عمرش و زندگیش را چشمان تیزبینش دایم رصد می کردند,

اینقدر ذهن فعالی داشت که فکر کنم که این آدم حتی توی خواب در حال رصد کردن بود ,

مدام تلاش، مدام زندگی، مدام انرژی.

نمی دونم واقعا این همه انرژی را ازکجا می آورد؟

بعضی وقتها وقتی از او می پرسیدند که این انرژی را از کجا می آوری؟ جوابی نمیداد.

کمتر این آدم را در حالتهای ناراحتی، اخم، عصبانیت، بی حوصلگی، خشم می دیدیم.

خیلی روی رفتارش و افکارش کنترل داشت ,

شاید این قضیه از بیرون زیاد مشهود نبود؛ اما باید بگم که خود کنترلی بالایی داشت .

خویشتن دار بود.

هیچ وقت حرف بی مورد و پرت و پلا ازش نمی شنیدی,

خیلی سنجیده صحبت می کرد,

عفت کلام داشت,

موقع حرف زدن طوری رفتار می کرد که انگار این آدم کلمه هایش را می شمرد و بعد به زبان می آورد. خیلی درست بود، به اصطلاح جوانهای امروزی بچه مثبت روزگار هستش.

سختی زیاد کشیده بود,

خاک صحنه دنیا را خورده بود, گرم و سرد چشیده بود.

گرگ باران دیده ای بود که به معنای واقعی یک انسانبود.

یک انسان تمام و کمال، هر چی ازش بگم کم گفتم,

همیشه سعی می کرد در حد ممکن رفتارش با بقیه درست و به جا باشد,

نه حرف مفت ونه کژحرفی ،هیچی ازش نمی شنیدی.

بدگویی هم نمی کرد،

به بدگویی ها هم واکنش نشان میداد کمترین واکنش او این بود که بحث را عوض می کرد به جاده خاکی می برد,

او استاد بردن بحث به جاده های خاکی بود، انقدر خوب رانندگی می کرد که مطلقا تصادفی پیش نمی امد.

او توی جاده زندگی دائما نقش افرینی می کرد، توی این نقش آفرینی ها حسابی خاک صحنه خورده بود،

خاکی بود ،اما اهل خاک بازی و گرد و خاک بلند کردن نبود.

به یه عبارت، توی همه امورات راست و حسینی بود.

سعی می کرد درست زندگی کند،

تو حین بازی خاکی هم می شد، تنها کاری که انجام می داد این بود که خاک ها را از سرو روی خودش می تکاند و دوباره وارد گود بازی می شد، پرقوت تر از دفعه ی قبل.

او به رقابت توی گود عادت داشت . و این را خوب می دانست که تماشاچی بودن محض کاری از پیش نمی برد بلکه باید توی گود رفت تا بزرگ شد. که بازی توی گود آدم را بزرگ می کند.

او این را میداند که توی همین خاکی شدنها، صبوری ها، خودداری کردنها، توی ننشستنها و تلاش کردنهاست که ادم بزرگ می شود .

پس

آن صبر می کند ، خویشتن داری می کند،

خاکی می شود، زمین می خورد، بلند می شود،

دوباره زمین می خورد ، دوباره خاکی می شود، دوباره بلند می شود،

مدام توی گود بازی می رود ، تلاش می کند، تلاش می کندو...

اون الان می داند که همین ادامه دادنهاست که آن را قوی می کند و پایدارتر نگهش میداره ، پس پایداری می کند و ادامه می دهد و می داند که جریان بزرگ شدن پایانی ندارد و یک جریان ادامه دار است.