ویرگول
ورودثبت نام
m.saghi28
m.saghi28
m.saghi28
m.saghi28
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

وقوع تخیّل

دیر زمانی بود که دور افتاده بود،

آره او، از زمانه ، از بودن، از خودش حسابی دور افتاده بود‏,

او نمی‏دانست که این دور افتادن را چگونه می تواند بازیابی کند,

مدام از خودش می پرسید :

شاید این دور افتادن ها باید در جای دیگر ، زمانی دیگر و برای شخصی دیگر پیش می آمد، که آن شخص قوی باشد و نه مثل او...

هرچه بیشتر افکارش را می کاوید دلیل این دور ماندنها را نمی یافت,

زیاد فکر می کرد,

خیالات به هم می بافت ، تصور می کرد ،

و تخیل اش از بس که فکرها را رج به رج با ذهنش بافته بود، همه را نبافته بلد بود، اما باز می بافت تصور را می گویم و خیال را ،

کارش شده بود بافتن، از صبح تا شب دانه به دانه زیرو رو، رج به رج ، همه را لانه زنبوری ، نخودی، کشبافت، ...

همه مدل ها را از حفظ بود ،

حالا دیگر او یاد گرفته بود که برای بافتن هر اندیشه ای از کدام طرح بهره بگیرد طرحَش موفق تر پیش می رود،

کار بافت ها که تمام می شد، خطها ی بافته شده ی در خیالش را که نگاه می کردی، خط به خط ، رج به رج آن کاملاً مشخص بود،

نمیدانست که چه کند ، نمی فهمید دلیلش را ، دلایل برایش مبهم بود، ناپیدا، گنگ ، کمی کج و ماوج ، بیراهه .

اما او همچنان می بافت ، میدانست که در حال حاضر بافتن از هر چیزی برایش بهتر است، پس می بافت.

گاهی از بعضی می شنید که می گفتند چقدر خیال می بافی ، تا کجا ، اما او می بافت و میدانست که بافتن او به عینیت منجر خواهد شد، پس...

او خوب میدانست که دیالوگ دیگران با او فعلا در دنیای ذهنی و تصنعی افکارش جایگاهی ندارد پس توجهی نمی کرد و به کارش ادامه می داد.

هر روز و هر روز و دنیایش پر از تصنعات شد ، خیالی ، فضایی ، چندبعدی و چنان افکارش را پروبال داده بود که در بیداری هم، با چشم باز می توانست آنها را ببیند و حس کند.

گاهی آن افکار و تخیلات به دنیای واقعیت او نزدیک بود، آنقدر نزدیک که به راحتی می توانست آنها را با دستش بگیرد،

او افکارش را اما رها نکرد.

هر روز ساعتی می نشست و صندوقچه ی خیالاتش را باز می کرد تا کمی آنها در فضای خانه و محیط زندگی او پری باز کنند، می خواست که افکارش هوایی تازه کنند و جان بگیرند و او آنها را جان بخشید و به آنها برای عینیت یافتن، میدان می داد،

به مرور آن افکار، از او انرژی گرفتند،

از هوا، از دنیا، از پریدن های پر تکرار، آن ها قوت گرفتند و کم کم پایشان به دنیای واقعی او باز شد، کم کم نمود یافتند

و از تصور به واقعیت، از تخیل به تصنع، از ذهن به عالم واقع راه یافتند.

شرایطش تغییر کرد و اوضاع طوری شد که دیگر نیازی نداشت که ساعتی در سکوت بنشیند و با تجسم به آنها واقعیت ببخشد،

بلکه به راستی آنها واقعیت گرفتند و به منصه ظهور رسیدند و عینیت گرفتند، جان گرفتند و قوت .

کم کم پایشان به دنیای واقعیت باز شد،

آنها دیگر بخش ملموس و محسوس دنیای پیرامون او شدند و او شد جرئی از آنها،

او اکنون با تخیلات عینیت یافته اش زندگی می کند.

۵
۰
m.saghi28
m.saghi28
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید