گاهی برای کودکانه های درونم دلم تنگ می شود.
گاهی برای بچگی کردنهایم دلم یکرنگ می شود.
آنقدر یک رنگ که زلال هم می شود و از زلالی اش به جریان رودی می ماند که می رود و می رود تا در مسیر رفتن و رسیدن به اصل وجودی اش (اقیانوس) تمام زمینها و کشتزارهای مسیر رفتنش را هم سیراب می کند و آنقدر آنها را از آب سیر می کند که با همدستی نور و اکسیژن حیاتی دوباره بر دل نیمه جان زمین (جان) تزریق می کند و آن را برای بودنی نیکوتر از پیش آماده می کند.
و زمین را که خشک بود را جان می بخشد و از آن درخت کهنه خشکیده را به بار می نشاند و برگهای زرین خشکیده درخشانش را که زیر نور خورشید از زردی از دور به چراغی می ماند که گمانا چراغ است ولی وقتی به نزدیکی اش می رسی، می بینی که چراغ نیست موجودی خشکیده است که از بی آبی تفت دیده است و بی جان و روحش از جانش به درآمده و فقط شبهی از آن باقی است.
این آب می رود که این برگهای خشکیده و پوسیده را می اندازد و فضای شاخه ها را برای رشد برگهای نو مهیا می کند و کمی آنطرفتر به زمین برای رویش گل های بهاری خوش آب رو رنگ نوید زندگی می دهد و از دل زمین به بیون می کشاند و گلهایی را که عطرشان چنان فضا را عطرآگین می کنند که پروانه های رنگارنگ را از دور و نزدیک به سمت خود می کشد و پرندگان خوش آواز را هم برای بوییدن عطرهای دل انگیز به دشت گسیل می کند,
چه زیبا منظره ای است و چه زیبا خلقتی ، خلقت جهانی رنگارنگ با آبی بی رنگ ، آبی که خود او در عین بی رنگی منشاء تمام رنگهاست .
پس بیرنگ نیست و گویی که تمام رنگها را در عمق جان خود دارد و با جریانش آنها را از شیره جانش آرام آرام پدیدار می کند و آنها را در مسیرش به سمت جاودانه شدن(پیوستن به اقیانوس) به تک تک موجودات زنده نیازمند آن تقدیم می کند و زندگی می بخشد، بعضی را آبی، یکی را قرمز، دیگری را قهوه ای، صورتی و ... .
اینست خلقتی زیبا از بودنهای زیبای هستی,
پس چرا بودنت را ارج نمی نهیم و برای گرامی ات نمیداریم و بزرگواری ات را به مدح نمی نشینیم و در وصف زیبایی ات زبان به تمجید و تشویق نمی گشاییم و شکر داشته هایی که داریم و لطف داده هایت را سپاس نمی گوییم.
چرا این بودنت را به بودنهای دیگر پیوند نمی زنیم و مدام افسوس نداشته هایمان را می خوریم و لذت آنچه که اکنون و همین زمان از جانب لطف و کرمت به ما ارزانی شده و آن هم بی منت و دریغ عطا شده را درک نمی کنیم و به تکریم نمی نشینیم.
بارخدایا کمک کن که این وجودت را در وجود خود بیابیم و ارج نهیم و تکریم کنیم و سپاس داشته هایت را اقرار کنیم و به زبان گفتار و عمل نمی آوریم.
خداوندا یارم باش و یاریم کن و هدایت. و دستم را بگیر و کمک کن تا دستهایت را که برای یاری من همواره به سمت من است را ببینم و دریابم،
به امید تویی که بهترینی و بهترین بودن از آن توست و برازنده تر از تویی برای خدایی وجود ندارد، ای بی همتای بی مثال هم در قیل و هم درقال و هم همه آنچه که هست اکنون در این حال و در همه حال و همه احوال.
باشد که باشی در همه حال ساری و جاری در همه احوال.
باشد که باشی.