
ای بت خنده بر دهن، خنده بزن که بر دهن
خنده ی بسته بر دهن، غم بزند به صحن دل
ای خجل از جمال تو، گشته جمال آفتاب
از تو جمال آفتاب، است غریب و منفعل
قطره تویی و زمزمی، بارش ابر نم نمی
آب حیات و شبنمی، پاک و زلال و معتدل
بر همگان مقدمی، پاک بسان مریمی
عقد نخوانده محرمی، بر دل من زدی تو رِل
باغ بهشت روی تو، مشک و عبیر بوی تو
شیر و شراب خوی تو، رَب ز بهشت بُرده گِل
انس تویی و جان تویی، حوری این جهان تویی
دلبرِ جان، چنان تویی؛ کرده بهشت را خجل
شیخ و شریعه شب زده، دوش کشیده عربده
از وجنانتت آمده، بنگی و بینوا و چِل
دل شده خانقاه خون، عقل نشسته در جنون
گشته از این سبب کنون، عشق وَ عقل در دوئل
چشم تو چشمه ی طرب، زلف تو شور و شعر شب
رخ شده ماه را سبب ،بی عمل و بوتاکس و ژل
حضرت بی دلت، رضا؛ دیده چو طلعت تورا
جایزه برده از خدا، برتر از اسکار و نوبل
گر شده نازک این خیال، از نظر تو خوش خصال
آمده عزت و جلال، از پس شاعری زبل
محمدرضا عظیمی پور- ۱۹ مردادماه ۱۴۰۵ خورشیدی - یزد