به چشمانم چنان رخسار ماهت را عیان کردی
همان کاری که باران با بیابان کرد؛ آن کردی
سیهپوش آمدی اما چنان خورشید تابیدی
شبی تاریک را آیینهی صبحی جوان کردی
گره بر روسریِ همچو شب بستی، شفق سر زد
شب و صبح جهان را بر نگاهم میهمان کردی
چو خورشید جمالت شد عیان خندید لبهایم
لبت گل کرد، چون رخسار خود بر من عیان کردی
دلم از شوق چشمان تو شیدا گشت، باور کن
نظر چون بر من افکندی، دلم باغِ جنان کردی
اگر نصف جهان در اصفهان نقش است، میدانی
به یک لبخند، چشمم را پر از نقش جهان کردی
حضورت مایهی خیر است چون ابر سحرگاهی
دل غمدیدهام را غرق عطر ارغوان کردی
تو با باران رسیدی بر کویر واژههای من
و با یک نقد شیرین ذوق شعرم را جوان کردی
نگاهت چلّهی جان بود و لبخندت نوک پیکان
نشستی بر دلم آرام و جانم را جوان کردی
دلم را تربیت کردم که دل بستن خطا باشد
نگاهی کردی و در سینه نقشت جاودان کردی
محمدرضا عظیمی پور - یزد - یکم مردادماه یکهزار و چهارصد و پنج خورشیدی