
چشمت حجرالاسود و من حاجی کویت
از چشم تو دل مست شد آویخت به مویت
رویت به رخ شمس و قمر لرزه بیانداخت
حیرت زده شد عالمی از پرتو رویت
لبخند تو سرچشمهٔ خورشید سحرگاه
جان داده به امّید من آن روی نکویت
بویت چو وزید از سر گیسوی پریشان
گمگشتهٔ خود گشت دلم در پی بویت
عقل از سر من رفت از آن لحظه که دیدم
گِردیِ هلال رمضان زیر گلویت
در حسرت دیدار تو آواره و زارم
مجنون صفت، انگشت نما بر سر کویت
هر بار که دیدم رخ چون ماه تو ای ماه
مانند پلنگی زده ام خیز به سویت
از خندهٔ تو گشته جهان مست و مصفا
خندیدی و می ریخت ز سرخی سبویت
از نازکی لوح خیالم چو زدی دم
لبخند زدم؛ گشت عیان رازِ مگویت
محمدرضا عظیمی پور - پنجشنبه ۱۴ مرداد ۱۴۰۵ خورشیدی - یزد