آلبوم عکس رو ورق زد، عباس رو دید با مجتبی کنار یه حوض نشسته بودن مجتبی یه کلاه قرمز هم به سر داشت به گمونم زمستون بود که لباسای بافتنی پوشیده بودن، دستاشون زیر چونه زده بودن و با اون زیر شلواری های خط دار تو عکس، انگار همین دیروز بود، دیدم یه قطره گرم شروع کرد به پایین اومدن از گونه اش، سرش رو یه جوری گرفته بود که از کنار روسری زرشکی که به سر داشت نفهمه که فهمیدم داره گریه میکنه، یه آهی کشید و گفت یه عمر بچه بزرگ کن بعد نداشته باشیش، دوباره که داشت آلبوم رو ورق میزد با هر صفحه اش یه آه میکشید، گفتم خاله شهناز غصه نخور درست میشه، نگام کرد و گفت وقتی بچه ات پیشت نباشه نمیخوام چیزی درست بشه، هر وقت وضع ممکت طوری شد که بچه ات تونست برگرده پیشت و اینجا زندگی کنه میفهمم همه چی درست شده، همینطور که از رو صندلی چوبیش داشت بلند میشد و جیر جیر صندلی در اومد، رفت طرف آشپزخونه و گفت یادمه یه هفته بعدش فهمیدیم چه غلطی کردیم که ریختیم تو خیابونا و شعار دادیم، الان وضع بچه هامون رو ببین چی میشه بگی الله و اعلم.
