من و تو در زمانی دیگر هم را ملاقات خواهیم کرد
الدنگ های زمانه دوش به دوش هم مردم را میکشتند، به خاک میکشند به خون میکشند و بعد مانند خرس با دهانی خونی سرشان را می اندازند و میروند به خواب زمستانی خویش
یکی آن سمت ایستاده و دیگری در این سمت، مردم از این سو به سوی دیگر روانه میکنند اما دریغ که هر دو دریده و وحشی اند
آری فرار را بر قرار ترجیح نده هیچ فرقی بین من و تو نیست قرار است آخر کار ما هم را ملاقات کنیم. در آخر تنها کسی که زندگی میکند خرس در غار است.
آری همه بازنده ایم و جنگ هیچوقت برنده ای ندارد.
مادامی که خونی از دماغ یک کودک بریزد فارغ از هر مرزی باخته ایم. بد هم باخته ایم.
اینکه عده ای عر عر کنان یا یابو صفتان میروند و دم از پیروزی میزنند همان توله خرس های زمانه اند.
