
خلجان درونی ذهن آدم اگه نتونه راه صحیحی برای برون ریزی پیدا کنه منجر به مشکلات متعدد ذهنی روحی روانی و حتی رفتاری میشه...
تا جایی که انسان رو از بیرون یک شخص نامتعادل میبینند و خودش هم از درون دائم درحال خود آزاری و نزاع درونیه... هم با خودش جنگ داره و هم به دنبالش با جهان اطراف خودش
آدم تا با خودش و جوانب مختلف درونی خودش و با این خلجان درونی خودش به صلح و آرامش نرسه نمی تونه با دنیای اطراف خودش به صلح برسه
راههای زیادی وجود داره که آدم رو آروم میکنه، و مهمترین راهش آرامش روحیه. چون روح انسان مهمترین بعد وجودیه اونه لذا اگه روح بزرگ بشه و مسلط بر ابعاد دیگه انسان بشه، انسان تبدیل میشه به یک آدم آرام که هم خودش هم دیگران از آرامشش بهره میبرند و هرکسی کنارش باشه آرامش میگیره؛ به خلاف زمانی که کنار آدمی مینشینیم که از درون نا آروم و مضطربه و این اضطرابش ناخودآگاه به اطرافیانش هم منتقل میشه
اما یک راه دیگه هم هست که هرچند ریشه ای نیست مثل اون کار قبلی و آدم رو از درون و از روح و ریشه آروم نمی کنه، اما کمک میکنه به اینکه خلجان ذهنی آدم حداقل باعث اضطراب و افسردگی و عدم تعادل نشه، و حتی میتونه ازون راه برای پیشرفت خودشم کمک بگیره... اصطلاحا تهدیدها رو به فرصت تبدیل کنه?
اون راه راه نوشتنه؛?
آدم اگه ذهنیات خودش رو برون ریزی کنه و دائم بنویسه و هر چیزی که اذیتش میکنه و هر حس منفی که میاد و چیزایی که باعث اون حس منفی میشن رو روی کاغذ بیاره و بعد تجزیه تحلیل کنه و ریشه یابی کنه تا به عمق علت نا آرومی خودش و احساسات خودش برسه میتونه کم کم به خودش مسلط بشه و معرفت نفس یا خودآگاهی یا شناخت خود پیدا کنه
اما چه بهتر اینکه عادت کنه زیاد نویسی خودش رو منظم کنه. میپرسید چطوری؟ اینکه آدم به ذهنیات خودش نظم و ترتیب بده و اونها رو دسته بندی کنه. خیلی از چیزهایی که به ذهن انسان میاد پتانسیل اینو دارن که به شکل یک سؤال عمومی مطرح بشن و جواب اونها میتونه به درد خودش و دیگران بخورند
برا همین به جای اینکه آدم هی خود خوری کنه و بذاره این افکار بیان و برن و هر جور دوس دارن تو ذهن خلجان کنن و احساسات انسان رو هر طرفی دوس دارن ببرن و هی ازین شاخه به اون شاخه بپرن بهتره که با یک سؤال نظم مشخصی به افکارش بده و شروع کنه رو یک موضوع به برون ریزی ذهنی خودش و بذاره تاجایی که دوس داره حرف بزنه و حرف بزنه و خودشو خالی کنه
بعد اون نوشته رو ویرایشش کنه و اگه خواست درموردش مطالعه کنه و تحقیق کنه و تکمیلش کنه و بعد میبینی تبدیل شد به یک مقاله که
اینطوری تهدیدها تبدیل به فرصت میشن?? و من میخوام ببینم تا چند وقت میتونم ازین شیوه به نفع تکامل خودم و دوستانم استفاده کنم و ذهنم رو بدون کلیک کردن روی موضوعات تخصصی علمی، آزاد بذارم تا در مورد موضوعات عمومی برون ریزی کنه....
مطمئنم ایده ها و مطالب کاربردی زیادی که حاصل سالها درس و تدریس و کار علمی و عملی و تجربی تو زمینه های مختلف فلسفی، حقوقی، روانشناسی، کلامی،مذهبی و فقهی هستش، تولید میشه که برای خودم و دوستان دیگه قابل استفاده است برای ارتقاء شخصی و شغلی و اجتماعی و...
خب پس با این نوشته کوتاه اکانت خودم رو آغاز میکنم، پس حمایت کنید تا ادامه پیدا کنه??
بسم الله الرحمن الرحیم