گاهی سکوتِ یک فضا را نه دیوارها، بلکه نور میسازد. نوری که میتابد، مکث میکند، میلغزد بر سطح دیوار، و فضا را از درون معنا میبخشد. در هر پروژهی معماری، همیشه لحظهای هست که باید بگذاری نور، خودش طراحی کند. خطوط و فرمها، اگر بدون فهم حضور نور ساخته شوند، فقط پوستهاند؛ اما وقتی نور وارد میشود، فضا زنده میشود. او همان معمار خاموشیست که با گذر زمان، هر لحظه شکل تازهای به اثر میدهد. یاد گرفتم گاهی باید عقب بنشینی و ببینی که چگونه پرتو صبحگاهی از میان پنجره، همان کاری را میکند که ساعتها طراحی نمیتوانست انجام دهد. نور، حس حضور را به انسان بازمیگرداند — به او یادآوری میکند که در جهان، هنوز چیزی از جنس معنا جریان دارد. شاید معماری در نهایت همین باشد: یاد گرفتنِ دیدنِ نور. و شاید نوشتن، تمرینی برای همین دیدن باشد.
محبوبه نکویی ،معماری که مینویسد تا فضا را از نو ببیند ،تا روشنایی پنهان در معماری را کشف کند.