گاهی برای دیدن، باید نوشت. برای فهمیدن، باید روایت کرد. برای لمس معنا در میان دیوارها، نور و سکوت، باید مکث کرد و کلمات را جان داد. من محبوبه نکویی هستم؛ معمار و پژوهشگری که باور دارد معماری فقط دربارهی ساختن نیست — دربارهی زیستن است. دربارهی اینکه چگونه فضا میتواند احساس، رفتار و خاطرهی انسان را شکل دهد. در این صفحه از ویرگول، میخواهم از تجربهها و دغدغههایم بنویسم: از آموزش معماری و فرآیند یادگیری، از بازآفرینی فضاهای فراموششده، و از لحظههایی که در آنها معنا، سکوت و نور درهم تنیدهاند. اینجا مینویسم تا دیدن را تمرین کنم — دیدن آنچه در نگاه روزمره پنهان است. خوشحال میشوم در این مسیر، همراه من باشید.