
شاید برای هر کسی تو این زمانه شغل مهم ترین چیز باشه که گاهی تیپ شخصیتی اونو میسازه .گاهی یه شغل باعث میشه ادم خودش احساس لذت کنه وگاهی شغلت باعث میشه صبح الی الطلوع با فحش وناسزا بلند بشی وبرید سرکارت .
اما داستان من از اونجا شروع شد که تازه دانشگاه در اومده بودم وانواع شغل ها رو تست کرده بودم وبه این نتیجه رسیدم که باید دنبال یه شغلی برای سیر کردن شکم اهل وعیال باشم چون تو این دوره زمانه مدرک هیچ وقت به تولید پول منجر نخواهد شد .واین شد که به استخدام یه شرکتی در اومدم والان نزدیک سه سال دارم به صورت شیفتی کار میکنم.
فارغ از نگاهایی که به شغلم میشد گاهی تمام طول یک شیفت خودم رو سرزنش میکردم که چرا تلاش درست درمون نکردم تا با به شغل خوب منجر بشه اما وقتی دور اطراف خودم رو نگاه میکردم با افرادی اشنا میشدم که با مدرک های بالاتر از من هم چیزی جز درس خوندن بلد نبودند واین حس ارامش میداد که تونستم مهارتی یاد بگیرم که باهاش دارم پول در میارم .
قصه شغل من به اینجا ختم نمیشد گاهی همکارانم با دید تمسخر بهم میگفتند اقای دکتر اومدی اشپزی میکنی گاهی مجبور بودم از ادم های پایین تر از خودم حرف بشنوم در حالی که اگه به کفه ترازو سنجیده میشد عیار من چندین برابر بیشتر از اون بود .
اما من تمام طول این سالها عیارم رو روی این موارد گذاشتم :
خوشحالم با کشف استعدادهایم دارم از هنرها ومهارت هایی که دارم بدون هیچ سر افکندگی پول تولید میکنم .