نسخه

مرد با گونه‌هایی که از هر دو طرف صورتش به سمت پایین کش‌آمده بودند از در داروخانه بیرون آمد. کاغذیی مچاله را در جیبش چپاند و نگاهی به آسمان کرد و نفسش را از میان دو لبش بیرون داد .

شانه‌هایش را به سمت هم جمع کرد و هر دو دستش را در جیب شلوارش فرو کرد کمربندش شل شده بود و قسمت اضافه‌ی آن مثلِ مرغِ سربریده آویزان بود .

چند قدمی با پاهایی که او را همراهی نمی‌کردند به سمت خیابان برداشت .با صدای پسرکی جوان ایستاد و به پشت‌سرش نگاه کرد

پسر جوان قدی بلند و اندام استخوانی داشت.

دود غلیظ سیگار رنگِ چهره‌اش را خاکستری نشان می‌داد و دندان‌های جرم گرفته‌اش از لابلای سبیل تُنکش یک در میان خودنمایی می‌کردند .

دستش را به طرف مرد دراز کرد و گفت:

نسخه‌ات را ببینم.

مرد با چشمانی که بی‌قرار بودند و مدام مردمک‌هایش تکان می‌خوردند پسر جوان را نگاه کرد ، دهانش را باز کرد تا حرفی بزند که پسرجوان زودتر از او گفت :

مگه دارو نمی‌خوای ؟

خب چرا معطلی بده نسخه‌ات را ببینم

دود سیگارش را از بینی‌اش بیرون داد و نسخه‌ی مچاله شده را از دست مرد گرفت . نگاهش که به نسخه افتاد ابروهایش را در هم گره داد و با صداهایی که از گلویش در می‌آورد به مرد فهماند که پول زیادی لازمه برای خرید داروها .

آقا اینا خیلی گرون در میاد پولشون را داری ؟

تازه، توی هیچ داروخونه‌ایی پیداشون نمی‌کنی

نسخه مال خودته؟

مرد نگاهی به دست پسر انداخت و گفت:

نه نسخه‌ی دخترمه هر جا میرم داروهاش گیر نمی‌یاد اگر این آمپول را نزنه خیلی ....

بغض گلوش را گرفت و نتوانست حرفش را تمام کند.

پسر گفت :

نگران نباش

خودم برات جورش می‌کنم .

اگه پول نداری، یک راه بیشتر نداری یا کلیه بفروشی و یا خونت را .

مرد با شنیدن این حرف به دستان لاغرش نگاهی انداخت هر دو دستش را به پسرجوان نشان داد و گفت :

اینه، خودت داریزوضعمو می‌بینی. مریض نیستم ولی جونی هم ندارم.

اما همین جون نداشته‌امو هم میدم برای یک نفس دخترم ، مرد این‌حرف‌ها را گفت و در چشمان غبار گرفته‌ی پسر جوان‌خیره شد.

پسر گفت عیبی نداره فقط یک آزمایش میدی و بعدش کار تمومه . بگم ها دهنت هم باید چفت و بست داشته باشه خودت می‌دونی که کار ما کادر درمان خیلی حساسه و بعد بلندبلند شروع کرد به خندیدن و دستش را روی شانه مرد گذاشت و فشار داد ، دردی در تمام مهره‌های پشتش تیر کشید. سرش را پایین انداخت و در سکوت به دنبال پسر‌جوان راه افتاد.

چند دقیقه‌ایی گذشت از چند کوچه و پس‌ کوچه گذشتند و مرد در دلش هراس و نگرانی هر لحظه بیشتر می‌شد . سرفه‌ایی کرد و پرسید :

یعنی چقدر باید خون بدم ؟

چقدر گیرم میاد ؟

پول دواهای دخترم میشه ؟

آقا منم و همین یک دختر از دارِ دنیا، مادرش سرِزا رفت و من موندم غربت این شهر، با کارگری و بدبختی بزرگش کردم حالا گوشه بیمارستان افتاده تا من داروهاش را برسونم.

دکترا گفتن دو سه روز بیشتر فرصت نداره . آهی محکمی کشید و چانه اش را به سینه نزدیک کرد. تا اشک‌هایی که از شیارهای صورتش راه گرفته بودند پنهان بمانند.

پسرجوان ته سیگارش را زیر پایش خاموش کرد و آخرین دود باقی‌مانده را از دهانش به آسمان فرستادو گفت:

نگران نباش این روزا مریض‌های زیادی هستند که خون لازم دارند پول خوبی هم براش میدن اگر گروه‌خونیت هم که O باشه که نور علی نوره.

راستی گروه خونیت را می‌دونی؟

اگه مریضی واگیردار چیزی نداشته باشی با دو تا واحد خون کارت جور میشه و امروز می‌تونی دواهای دخترت را بگیری .

مرد در تنش احساس سردی می‌کرد آنقدر گرسنگی و بیخوابی کشیده بود که نمی‌توانست تصور کند حتی خونی در رگ‌هایش جریان داشته باشد. می‌بایست آخرین تلاشش را برای نجات جان دخترش می‌کرد.

رو به پسر کرد و گفت :

ببین پسر جان حالو روزگار من را که داری میبینی کلکی تو کارت نباشه خدا‌وکیلی من را نکُشید و تنمو تیکه تیکه کنید بفروشید.

با گفتن این حرف پسرجوان ایستاد نسخه را جلوی پای مرد پرت کرد و گفت:

بفرما آقا جان برو از هر جا که می‌تونی دواهای دخترت را جور کن چرا بیخودی به مردم تهمت قتل و کشتن میزنی ، اینها را گفت و پشتش را به دیوار کوچه تکیه داد و یک پایش را به دیوار چسباند.

فکر کردی فقط تو یک نفری ، صدتا مثل تو را هر روز کارشون راه می‌اندازم ، اگه کلکی تو کارم بود تا الان اعدامم کرده بودن حالا اگه سخنرانی تمومه بریم دنبال کارمون .

مرد مستاصل و ناامید بود چهره‌ی زرد و لاغر دخترش در نظرش آمد که زیر دستگاه اکسیژن به سختی نفس می‌کشید.چاره‌ای نبود باید به او اعتماد می‌کرد .

رو به پسر کرد و گفت باشه قبوله اما بایستی نصف پول را الان‌بهم بدی.

پسر جوان خنده‌ایی کرد و گفت:

پولِ چی ما که پول نمیدیم تو خونت را میدی منم دواهاتو جور می‌کنم . می‌خوای اول بریم نسخه‌اتو بپیچم .

مرد گفت نه بریم قبوله فقط ترخدا دیر نشه.

سنگینی پلک‌هایش آنقدر بود که توان باز کردن چشمانش را نداشت بدنش مثل یک تنه‌ی خشکیده‌ی درخت، به تخت چسبیده بود . نور ضعیفی از چراغ بالا سرش می‌تابید .سایه‌هایی کنارش ایستاده بودند و صداها در هم و نامفهوم در سرش می‌پیچیدند . سردی عمیقی در دستانش موج میزد جوری که انگار سال‌ها در کوه یخ جا مانده بودند و اصلا عضوی از او نبودند .توان حرکت دادنشان را نداشت.

سایه‌ایی آرام به سمتش خم شده بود مدام صدایش می‌کرد .

آقا

آقا

صدای منو می‌شنوید به‌ هوش اومدین ؟

اگر می‌تونید حرف بزنید انگشتون را بیارید بالا

مرد حرکتی به انگشتانش داد و زن از او دور شد در سرم آمپولی زد و بعد مرد آرام آرام حس کرد سنگینی پلک‌هایش کمتر می‌شود.

زنی با روپوش سفید و یک گوشی که از گردنش آویزان بود. و مردی میانسال با شانه‌هایی پهن و بازوانی درشت که به میله‌های تخت تکیه داده بود. بی‌صبرانه چشم به او دوخته بودند تا چشم باز کند و حرفی بزند.

زن دوباره به مرد نزدیک شد و گفت :

خداروشکر که بهوش اومدین .سه روز پیش نصف شبی این آقا شما را بیهوش پشت در خونش با یک کیسه پر دوا و دارو پیدا کرده ، و به بیمارستان آوردن .

خدا خیرشون بده خیلی وضعتون وخیم بود اگه ایشون نبودند خدا می‌دونه چه بلایی سر تون اومده بود.

چرا دستاتون اینقد کبوده ؟

کجا بودین و از کجا می‌اومدین؟

یک شماره بدید که با خانواده‌تون تماس بگیریم .

مرد به سختی سرش را به سمت زن چرخاند و گفت

دخترم

دخترم کجاس چطوره؟

دخترتون کجاس ؟

مرد میانسال که تا آن لحظه فقط با چشمانی نگران و مضطرب او را نگاه می‌کرد .

گفت:

یک شماره بدید من تماس بگیرم و در همین حین موبایلش را از جیبش بیرون کشید و منتظر ماند .

مرد صدایش می‌لرزید و تکه تکه حرف میزد

دخترم بیمارستانه

کدوم بیمارستان؟

اسمش را بگو چی هست من زنگ بزنم

اشک امان نمی‌داد و بغض ترکیده بود و صدای مرد از ته حلق به سختی شنیده می‌شد

گل‌اندام بیگی، تو بیمارستان شهدا بستریه

زن پرستار به سرعت از اتاق خارج شد .

و مرد به بهانه زنگ‌زدن هم پشت سرش بیرون‌رفت .

چند دقیقه‌ایی گذشت اما کسی نیامد . ضربان قلبش بیشتر میشد و دلهره و نگرانی جان‌نیمه‌اش را به لب آورده بود

چرا هیچ‌کسی جواب منو نمی‌ده ؟

ترخدا کمکم کنید .

چند پرستار پشت در اتاق با هم حرف می‌زدند

مرد هنوز با موبایلش حرف میزد

حرف‌هایشان در هم می‌پیچید

من نمی‌تونم بگم

آخه تو این وضعیت چطور این خبر را بهش بدیم

تو پرستارش هستی تو باید بری

مرد با موبایل حرف میزد و به دیوار تکیه داده بود و بدون توجه به محیط بیمارستان سیگار می‌کشید

خانم پرستار او را به سمت در اتاق هدایت می‌کرد و می‌گفت کار خودتونه که خبر دخترش را بهش بدید

ما نمی‌تونیم .

پدر گل‌اندام نگاهی به سقف انداخت انگار تمام سقف اتاق روی سینه‌اش افتاده بود دستش را به بالا برد و فریاد کشید .

دخترم .....

گل‌اندامم....... و

همه چیز دوباره تاریک و ساکت شد و مرد سرد بود. تنها گوشه‌ی خیابانی که هرگز گل‌اندامی از آن عبور نخواهد کرد.