شکوایه

گاهی چون کودکی دردانه می‌شوم که در انبوهی از توجه احساس خلا و بی‌مهری می‌کنم .

گاهی برای خودم شکوایه‌ایی می‌نویسم که جواب دادرسی همه‌ی آنها فقط یک کلمه‌اس،:

کمی صبورتر باش و آرام‌تر قدم بگذار، بر دلی که چون شیشه نازک است.

گاهی از آنکه هستم و نفس می‌کشم سرشوق می‌آیم و وقتی دم فرو می‌دهم برای تمام هستی دعای خیر می‌خواهم .

اَمان از لحظه‌‌ایی که دلِ بیتابم هوای یار سفرکرده به سرش بیفتد . چون جنینی در شکم مادر بخود می‌پیچم و از درد در دامنش می‌افتم . از دهلیزی تاریک و نمور میان بیابانی از تنهاییِ مطلق رها می‌شوم که هر چه فریاد بکشم صدایم انعکاسی می‌شود در حفره‌ی قلبم و طنینِ ‌طپشش در سرم می‌کوبد.

گاهی قصه‌هایم‌ قورباغه‌ایی می‌شوند که به جهدی ناممکن ابو عطا می‌خواند و آنگاه است که آب سربالا می‌رود.

و هر چه آسمان و ریسمان است به هم بافته می‌شوند و آخر ، سردرگمی را حواله‌ی این و آن ‌می‌کنم و برای خلاصی به هر چنگالی که گیر کند از پنجه‌هایم آویزانش می‌شوم و آنقدر تاب می‌خورم تا زمین خوردنم دردی دیگر شود بر جان خسته‌ام و آنگاه بر می‌خیزم گرد از تنِ رنجورام می‌تکانم . با کودکی‌ام خداحافظی می‌کنم. و نگاه از دامان‌ِ مادر بر‌می‌دارم و سربه‌زیر آرام و با گام‌هایی لرزان در قوس زمین میان طلوع و غروب‌، هوا میبلعم و استخوان خرد می‌کنم.

فهمم را کش‌می‌دهم. سراغ از جهانِ آن طرف‌تر بینی‌ام می‌گیرم جایی که خودم را گم کنم .

کهکشانی من را در شریان شیری‌اش جاری کند و از پوچی و کوچکی به رهایی برسم تا

برای شکوایه دم نگیرم و جهان را به اندازه‌ی سلول‌های خاکستری‌ام کوچک نبینم.