صبح که از خواب برخاستم مثل همیشه تشعشع نور خورشید از لابلای پرده‌ی سفید اتاقم چشمم را نوازش می‌کرد و صدای کبوتران و گنجشکان همراه صدای ماشین و موتور، رفت‌وآمدِ مردم، زندگی را در تصورم شیرین می‌ساخت. دلم می‌خواست همه چیز،آنطور که می‌شنوم باشد همان‌قدر دلپذیر و دلنشین و بی‌ریا دلم می‌خواست آن لحظه را ثبت کنم .
آواز گنجشککی بیخیال از آمدن پاییز را ضبط کردم و از تلعلع نورافشانی خورشید در پسِ پشت‌بام‌های کوتاه و بلند همسایه‌ها عکاسی کردم چنگی به دلم نمی‌زد دیوار خاکستری و سیاهی خانه‌ها زیر نمای آبی فیروزه‌ایی تضادی عجیب را بوجود آورده بودن اما به نظرم خیلی کلیشه‌ای آمد آسمان آبی خورشید درخشان و خانه‌هایی چون لانه زنبور در هم پیچیده پنجره‌را بستم و به آشپزخانه رفتم تا برای صبحانه‌ام فکری بکنم مدت‌هاس که به آنچه می‌خورم بسیار وسواس پیدا کرده‌ام تنوعش به‌جای خودش، دایم بدنبال ارزش غذایی و مفید بودن هستم، خواستم از بشقاب صبحانه‌ام عکسی بگیرم. بشقابی با نقاشی‌هایی از گل‌های در هم تنیده به رنگ‌های نه چندان متنوع محدود به دوسه‌رنگ قهوه‌ایی و طوسی سبز و شاید کمی آبی و لاکی در کل زیباست اما تصویری که در گوشی‌ام دیدم چنگی به دلم نزد اتمیل و پنیر و کمی گردو به نظرم کامل و مقوی، برای یک صبحانه ایده‌آل بودند، اما از اینکه آن را در اینستاگرامم منتشر کنم پشیمان شدم آن روز حالم طوری دیگر بود در خیالاتم منتظر پیامی و خبری غیر منتظره بودم و یا آمدن یاری که مدت‌ها مرا ترک کرده، از ذوق این تصورات انرژی دوچندان در خودم‌احساس کردم آن روز را با آن همه انرژی و انگیزه‌ایی که در خودم بوجود آمده بود را نباید هدر می‌دادم گوشی‌ام را برداشتم و به دو‌سه نفر از دوستانم پیام دادم خواستم آنها را در حال خوبم شریک کنم مطمئن بودم اگر به پیاده‌روی و یا کوهنوردی بروم آن اتفاق خواهد افتاد اما دوست داشتم با یکنفر دوست همراه شوم ولی طبق معمول هر کدامشان بهانه‌ایی تراشیدند و من چون قبل کوله‌بارم را برداشتم و به قصد رفتن به سمت بامِ‌شهر سوار ماشینم شدم لقمه‌ایی کوچک و فلاکسی آبجوش ، َچنددانه خرما یک سیب و دفتر یادداشتم و خودکار را برداشتم این دو تای آخری از هر کسی و چیزی دیگر برایم واجب‌تر بودند و به راحتی جای هر همراهِ پرحرفی را برایم پر می‌کردند
انقدر بالا رفته بودم که تمام شهر زیر‌پایم چون سفره‌ایی رنگارنگ پهن شده بود هوا رو به تاریکی می‌ر‌فت و یکی‌یکی چراغ‌های شهر پرنور و روشن میشدند و خط‌های نورانی که هر خیابان و کوچه‌ایی را با همان خطوط نورانی از هم مجزا می‌کرد، ابهتی دیگر شهر در شب پیدا کرده بود غروب را زیباتر از طلوع یافتم، شب بر شهر گسترده شد و من چون زندانی آزاد شده از بند خودرا در مسیر باد رها کردم و گذاشتم که در تمام اندامم بپیچد.
شهر چون فرشی بافته شده از پولک‌های رنگی برق میزد حس می‌کردی از هر گوشه‌و کنار ی یک نفر از پشت پنجره‌های بسته برایت پیغام کمک و یا همان اس‌او‌اس می‌فرستد هر چند این خیالی بیش نبود.
اما حقیقت این بود که تنهایی در میان‌مردمان این روزگار موج می‌زند و گریبان هر رهگذر آمده به این دنیای پر آشوب را گرفته، بماند باید از کوه پایین می‌امدم و برای تمام تقشه‌هایی که در سر داشتم چاره‌ایی می‌اندیشیدم باید کاری می‌کردم ، دفترچه‌ام را بیرون آوردم و چند کلمه‌ایی نوشتم حالا دیگر نه از فرش پولکی خبر بود و نه از پیچش باد در اندامت، باید سوار بر ماشین در انتظار کمی روانتر شدنِ ترافیک امیدوارانه به اتوبان خالی از ماشین فکر کنی و خودت را دلداری بدهی .
