دو سال است از رفتن مادر میگذرد و بارها بارها آرزو کردم که ای کاش نمیرفت و باز هم فرصت دیدارش را داشتم.
درست وقتی که برنامه ریختهایی ، و با خودت میگویی حالا که قرار است بازنشسته بشوی و بچهها هم که بزرگ شدهاند میشود با خیال راحت ماهی، دو ماهی یکبار به دیدن مادر بروم و بیدغدغه کنارش بنشینم دل سیر نگاهش کنم در حالی آفتابِ غروب، پوستِ سفید و گونههای سرخش را درخشانتر کرده دستان چروکیدهی مهربانش فاصلهی بین سبد نخها و دار قالی را با ریتمی منظم و آهنگین میرود و میآید.
غرق تماشای گره زدنِ نخبه نخ میشوم و شیفتهی نقشهایی میشوم که بدون نقشه بافته میشدند و از ذهن هنرمندش ریشه میگرفتند و بر تار و پود قالی شکوفه میکردند .
چقدر خاطرهگوییهایش را دوست داشتمحتی اگر بارها آنهارا تعریف کرده بود ، آنقدر با اشتیاق و شعف از زندگیش و داستانهایش تعریف میکرد که اگر هزارانبار هممیگفت بازهم من مشتاق شنیدنش بودم .
هر بار که قصد رفتن میکردم
میگفت:
چقدر کم ماندهایی دختر
و من به خیال اینکه این عمر گذارا بمن این فرصت را خواهد داد، تا باز راهی شوم و غروب تابستانی را زیرسایهی درخت انجیر پیر حیاطمان بنشیم و از تماشای آن درخت کاج که سر به آسمان میسایید، دلم قنج برود.
قدو بالای پدر را در او ببینم که چگونه با دستهای خودش آن را در حالی که از خشکی و بیآبی تمام برگهایش خشکیده بودند با هزار امید میکارد.
و سالها بعد ثمرهی دستانش میانحیاط خانه خودنمایی میکند.
بوی هندوانه در گرماگرمِ داغی مرداد وقتی هیاهوی نوهها در و دیوار خانهی قدیمی پدری را به جنبوجوش در آورده وحرفهای خواهرها و بردارها گل انداخته و مادر با لذتی آغشته از شکر و ستایش زیر لب تسبیحِ مغز پستهاییاش را میان انگشتان خمیدهاش میچرخاند و هزار ذکر به شکرانهی این دم نجوا میکند گوش به حرفهایمان دارد لبخند رضایتش چه شیرین بر گونههایش نقش میبست و در سکوتی محجوب با نگاهش ما را همراهی میکرد.
طلوع آن صبح که با صدای قرآن خواندنش چشم میگشودم مرا تا بهشت پرواز میداد .
صوتش بال پروازم میشد تا عرش میرساندم ومن در آن لحظات دلممیخواست هر چه هست تا ابد همانجا در سکون جا بماند .
آهنگ صدایش و نفسگرفتهاش و خسخس سینهاش دلم را چنگ میزد و دلنگرانحالش میشدم.
گاهی که خوابش به درازا میکشید با تنی لرزان سراغش را میگرفتم چنانکه حرکت موزون قفسه سینهاش را میدیدم دلم آرام میگرفت.
حالا میان خواب و بیداری به سراغم میآید روبرویم مینشیند و نگاهم میکند و باز هم با سکوتی که پر از حرف است گاهی لبخندی میزند و من مدام در رفت و آمد تدارکم، نمیدانم برای چه ؟
شاید به جبران تمام وقتهای نبودنم چنین بیقرارم ، از رفتنش خبری نیست و باز هم مثل همیشه دلم به با او بودن در عالم رویا قرص میشود .
شاید فقط برای همین به خوابم آمده تا من را التیامی دوباره بدهد .
تا حزن دوریش را کمتر حس کنم .